مسخر البلاد ( تاريخ شيبانيان ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٤٩

3 . اشعار

3 . اشعار

3 . اشعار

آنچه اسباب نعمت دنياست

59

آن را كه خدا نگاه دارد

30

آن را كه ز پيل رخ گردانيد

324

آن غنچهء باغ آفرينش

11

آوازهء جلالش بر آسمان رسيده

183

از بس كه ز حد گذشت سرما

21

از شعله شمع هر سنانى

93

از يك سوى فوجى ز سلطان

299

اگر ترك را مژده غارت دهند

47

اگر تيغ عالم بجنبد ز جاى

20

اگر نوروز عالم رفت بر باد

346

اميد عفو بود از تو صد خطا كرده

37

اى رافضيان هلاك خواهم كردن

26

اين‌بار برنيامد

62

بجنبيد چون كوه لشكر ز جاى

23

به حمد الله كه از شر هرى حق

26

به حمد الله كه بازم ديده روشن شد به ديدارت

28

بد مىكنى و نيك طمع مىدارى

31

برآمد از دهان شب چنان صبح

14

برآمد ز خرگه مه كامران

30

برآمد ز هر جانب آواز كوس

338

برانگيخت لشكر به آيين و ساز

303

بر سينهء خويشتن مزن سنگ

283

بسيار دويدند و به كامى نرسيدند

8

بعد از آن طاقت قرار نماند

34

بعون خداوند كون [ و ] مكان

50

بفرمود بارى دگر شهريار

337

بگيريم آيين صلح و صلاح

34

بود دايم درين سراى غرور

10

به اطراف و اكناف جهان فرمان فرستاد

345

به پشتى قلعه چه سازى درنگ

351

به درگاه خان بهر عزّ و شرف

46

به صورت گرچه خاقان زمان بود

202

به فيروزى آن خسرو كامكار

58

به كوشش گره ميان بسته تنگ

304

به گردش يكى خندق پرشكوه

307

به نام نكو گر بميرم رواست

325

به نزد كسى گويد آتش به هست

321

به وصل تو باد صبا مژده داد

27

به هر سو سر سرورى نامجوى

237

به هم چون دو لشكر برآميختند

234

به مردانگى هر يكى رستمى

109