مسخر البلاد ( تاريخ شيبانيان ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١٣
ذكر عبد القدوس سلطان بن اسكندر خان بن جانى بيگ سلطان بن خوجوغم سلطان بن خان بزرگ ابو الخير خان
گروهى ديگر مصلحت در آن ديدند كه الحال عبد الامين خان را گرفته به استقبال او شتابيم و بعد از تلاقى فريقين آنچه مصلحت بوده باشد به آن عمل نماييم . چون اين نوع مخالفت بين امرا افتاد و اكثر مردم فوج‌فوج از بلخ برآمده ، روى به اردوى محمد ابراهيم خان مىنهاد [ ند ] ، « 1 » عاقبت چارهء كار منحصر در اطاعت ديده ، عبد الامين خان را سوار ساخته ، به جمعيت بسيار به استقبال شتافتند . بعد از آنكه هر دو لشكر با يكديگر نزديك شدند اكثر سپاه فريق‌فريق گشته ، متوجه اردوى محمد ابراهيم خان گرديدند و در اطراف عبد الامين خان جز معدودى چند نماند . و عبد الامين خان را از توسن مراد فرود آورده ، فرمودند كه پياده رفته ركاب محمد ابراهيم خان را بوسه داده ، محمد ابراهيم خان همان لحظه جمعى از مخصوصان خود را به او مؤكل ساخت و بعد از درآمدن به بلخ به اتفاق اركان دولت و مصلحت خداى نظر بىكرايت آن پادشاه نامراد را همان شب از ميان برداشت . و اين واقعه در آخر سيچقان ئيل سنهء هزار و هشت روى نمود . و ايام خلافت آن خسرو شجاعت‌آثار در آن ديار قريب به دو سال بود .
ذكر عبد القدوس سلطان بن اسكندر خان بن جانى بيگ سلطان بن خوجوغم سلطان بن خان بزرگ ابو الخير خان
ذكر عبد القدوس سلطان بن اسكندر خان بن جانى بيگ سلطان بن خوجوغم سلطان بن خان بزرگ ابو الخير خان
و چون آن شاهزادهء خجسته‌فرجام مشابهت تمام به عمّ خويش دوست محمد سلطان داشت ، بنابرآن به دوستم سلطان اشتهار يافت . الحق ، آن خسرو عالى مقام پادشاهى بود همايون كلام ، خجسته‌فرجام ، شريعت‌پرور ، معدلت‌گستر ، كمال امانت و ديانت ، نيكوصورت ، ( 121 الف ) پاكيزه‌سيرت ، متقى و پرهيزكار ، رحم‌دل و كم‌آزار و با درويشان و گوشه‌نشينان ميل تمام داشت و اكثر اوقات به كار آخرت مىپرداخت و مدام به ذكر خداوندى مشغول بوده ، دل خود را هيچ زمان از ياد حق غافل نمىداشت و پيوسته اوقات خجسته ساعات را به اداى طاعت و وظايف عبادات حضرت بارى تعالى صرف نمودى و همواره طالب رضاى الهى بر متابعت هواى پادشاهى تقديم نموده ، اقتداء به اخلاق انبياء و
( 1 ) . در اين قسمت متن نسخهء تاشكند تمام مىشود .