دو سفرنامه درباره لرستان ( ورساله لرستان ولرها " مينورسكى " ) ( فارسى ) — الصفحة ٩١
ميرهاى منگره
ميريزد . در اينجا جاده جدا شده بدنبال تنگ مگستان 36 دوركاله قلاپيل ( 2485 پا ) رفته و دوباره به طرف شمال يا كنار باريك‌آب بازميگردد تا اينكه به پارياب سعيد ( 2200 پا ) تقريبا در 4 مايلى پائين دز وارد مىشود .
جاده تماما تنگ است و در چندين نقطه بار قاطرها برداشته شد . در دو محل نيز جاده از ميان رفته بود و پيش از عبور قاطرها آن را تعمير كرديم . در برگشت از سفر دو ساعت پيش از طلوع خورشيد امير سيف را ترك نمودم و ساعت 10 صبح بدزفول رسيدم .
بد نيست كه بگويم در مدت گرماى روز در كول مهك دره كوچكى كه در انتهاى غربى تنگوان 37 و پائين بردبله 38 واقع است استراحت كردم . در اينجا نهر پرآبى جريان دارد و غارى هست كه 15 نفر را در خود جاى ميدهد . نىهاى بلندى كه در امتداد رودخانه روئيده كاملا اين غار را پوشانده بطوريكه پيدا كردن آن مشكل است . يك طاق‌نماى طبيعى كه كمى بالاتر از دره قرار دارد براى استراحت 3 يا 4 نفر مكان مناسبى است . اين نىهاى انبوه كمى از تابش آفتاب جلوگيرى ميكنند .
ميرهاى منگره
ميرهاى منگره
ميرهاى ديركوند خودشان را از نسل اتابك شاهورديخان 39 ميدانند و مدعى هستند از طريق او به اولاد عقيل پسر عم پيامبر مىرسند و به همين جهت بنشانهء سيادت شال سبز مىبندند .
سابقه تاريخى تيره‌هاى فعلى اين طايفه به زمان مير عالى خان و مير عباس خان پسران حسين خان 40 وزير والى خرم‌آباد ميرسد .
طوايف ديركوند با چند استثناى جزئى بين نسلهاى اين دو برادر تقسيم شده‌اند . بهاروند و چند گروه كوچكتر در دستهء مير عباس و قلاوندها در دسته مير عالى قرار گرفتند . در بيشتر قسمتهاى لرستان نفوذ خانها چندان زياد نبوده است ، اما ديركوندها در بيرون كردن ميرهايشان كه اكنون دو طايفه جدا تشكيل داده‌اند كاملا موفق شدند .
مير عباس خانىها در جاده دزفول - خرم‌آباد و اكثرا در