تاريخ خانى ( شامل حوادث چهل ساله گيلان ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٤

فصل [ چهاردهم ] در رفتن حضرت ميرزا على مرحوم از ديلمان به لمسر و از آنجا به قزوين رفتن و شرح حالات

از انوار جمال مقصود منور گردانيدند و دست اقتدار و استبشار ، به رسم نثار ، سحاب آثار ساختند و از كثرت خلق كه به سعادت ركاب‌بوسى فائز شده بودند ، صلابت حضرت ميرزا على كه به نظر خلق درمىآمد ، بعينه منطبق بر مضمون اين بيت بود كه :

سپهرى است او پر ستاره به پاى * جهانى است كوچك رونده ز جاى

و بهجت و بشارت كه در آن روز ، به خاطر صغار و كبار راه يافته بود ، شرح آن در طى طوامير مندرج نمىگردد . [ بيت ] :

بساط سبزه لگدكوب شد به پاى نشاط * ز بس كه عارف و عامى به رقص مىجستند

همهء مردم امتعهء اخلاص ، به نظر باريابان دولت مىكشيدند و خلوتخانهء دل خود را مسكن خدام مىساختند و خانهء قاضى مير حسين ، از فر قدوم سعادت رسوم همايون ، روضهء رضوان گشت .

بعد از استقامت نواب حضرت به قزوين ، خاطر خطير مهر تنوير ، به زيارت مزارات و استفاضت انوار سعادات امام‌زاده حسين مايل شد و روى دولت [ را ] به گلگونهء خاك آن شهيد سعيد برافروخت و وظايف شكر و شكرانه به ادا رسانيد و از مغانم « وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ » به بسى غنايم از فتوحات دنيوى و كرايم ذخاير اخروى فائز گشت و خيرات و صدقات به ارباب استحقاق و محتاجان و زايران آن بقعهء شريفه ايثار نمود . بيت :

شرف نفس به جود است و كرامت نه سجود « 1 » * هركه اين هردو ندارد عدمش به ز وجود

( 1 ) - در اصل : بسجود .