تاريخ خانى ( شامل حوادث چهل ساله گيلان ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٢

[ فصل دهم ] در شرح ظهور عداوت اميره حسام الدين و محاربه و مقابله در نوكورا به تاريخ سنهء اربع عشر و تسعمائه

مناسب اين سياق آمد :

اين كهن باغ كه گل پهلوى خار است در او * نيست يك دل كه نه زان خار فگار است در او

برگ راحت مطلب ميوهء مقصود مجوى * برگ بىبرگى و ميوه همه خار است در او

چون جهان در خم چوگان قضاگوى صفت * بىقرارست چه امكان قرار است در او

حضرت ورستر قاسم كه چون آب به طلب مركز دوان و چون آتش سوزان در ميان دود غم و خون و الم بود ، نور توفيق رفيق و بدرقهء راه طلب او شد و شرف ملازمت خان به رانكوه حاصل كرد و نائرهء آتش فراق به شربت زلال پاىبوسى تسكين يافت و از شكستگى به دلدهى مشغول گشت .

ديگر سرداران يك‌يك شرف خدمت حاصل كردند .

چون توجه اميره به عزيمت رانكوه گرم بود ، نواب خانى لشكرى را كه پراكنده ديد ، متوجه سيجران شدن واجب شمرد و سرداران و درگه - سلاران را به زركاءلات جمعيت نمودن ، در آينهء خرد مرئى گشت و نقد اين تدبير بر محك ضمير ، تمام عيار نمود .

بر موجب صلاح بعضى لشكرى به زركاءلات جمعيت كردند . چون بر راى خان واضح بود كه اميره سوانح حالات به عرض نواب شاهى خواهد رسانيد ، معتمد مخلص را با تحفه روانهء اردوى همايون كه به بغداد نزول داشت ، گردانيدند تا اميره شرح احوال در صورت تلون و صنعت صباغت نتواند رسانيد .

اميره نيز در لاهجان ، چند سر تعيين كرد و همراه ايلچى روانهء اردوى شاهى ساخت و از لاهجان به رانكوه آمد . بواسطهء آنكه از ممر جنگ اين