تاريخ خانى ( شامل حوادث چهل ساله گيلان ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٧

فصل [ ششم ] در قصهء درجهء شهادت يافتن سلطان حسن در دست ميرزا على و شهادت ميرزا على در دست بو سعيد مير و كالجار و به اردوى شاهى رفتن حضرت اعلاى خانى به تاريخ سنهء احدى عشر و تسعمايه

با وجود زمستان و سرما متوجه كرماك « 1 » شد و هنوز هيچكس از ملازمان ، مطلع احوال نيستند كه قصه به چه منوال است ، به كرماك نزول فرمودند و كيا رضى كيا و كيا محمد جان و كيا هند و كيا سهراب و چند نفر سوار لمسر را نزد خود خواند و اظهار درجهء شهادت سلطان سعيد كرد و زبان حال در آن مجال از حدت حزن و ملال فحواى اين ابيات نوحه‌گرى ساخت . ابيات :

بنگر گردش اين چرخ جفا آئين را * كه چه سان زير و زبر كرد من غمگين را

سيم در خاك شود سوده ندانم ز چه رو * ساخت در خاك نهان آن بدن سيمين را

مايه شاديم آن بود ندانم به چه چيز * شاد سازم دگر اين خاطر اندهگين را

حرقت فرقت او مىزند از ديده علم * دم‌بدم مىكشم آهى طلب تسكين را

بىرخش ديدن عالم چو نخواهد دل من * بستم از خون جگر ديدهء عالم‌بين را

بعد از فراغ اين مقال و قيل و قال به لسان مبارك به عبارت درربار فرمود كه با وجود اين حال عزم اردو كه تصميم خاطر بود ، اهم مهام شده .

اگر شما را داعيهء همرهى ما باشد ، خوب و الا هريك به وطن خود رجوع نمائيد .

كيا رضى كيا كه مرد عاقل و سليم و به احوال عواقب خبير و عليم و هنگام آزمايش و صعوبت صبور و حليم بود ، با جماعت لمسريان قدم ارادت پيش نهاد و درر اخلاص از صدف سينه بيرون آورد و بدين معانى نثار قدوم

( 1 ) - به كسر كاف .