تاريخ گيلان ( فارسى ) — الصفحة ٢٨١

گفتار در بيان عزيمت خوانين به طرف كوچسفهان و هزيمت يافتن مخالفان و به قتل رسيدن ايشان از ابتداى بازار كوچسفهان تا قصبهء لشته‌نشا به موجب تقدير آسمان

بيك - و كربلائى محمد گو كه را همراه آن دو جوان چينى « 1 » ، و چند نفر از مردم اعتبارى ، روانهء درگاه معلى نمودند . موازى بيست رأس استر را از رؤوس مقتولان روز جنگ و غيره حمل نموده ، همراه غريب شاه و وكلاى او نقل دار السلطنهء اصفهان نمودند .

و چون غريب شاه روسياه و وكلاى ثلاثهء مثلثه را به نظر پادشاه عالميان پناه رسانيدند ، نواب اقدس به نظر اجمالى ملاحظهء اوضاع ايشان نموده ، شيوهء عفو و اغماض كه در ذات قدسى صفات [ ملك ] سرشتى است ، مىخواست از قصور و گناه بزرگ ايشان بگذرد . اركان دولت بىزوال ، بنابر اقتضاى وقت ، ابقاى ايشان را مصلحت نديده ، عرض مىنمايند كه ، بيت :

ندانست آنكه رحم آورد بر مار * كه آن ظلم است بر فرزند آدم

چون باعث بدنامى و خرابى گيلانات و خسران و نقصان اموال مسلمين و مسلمات شده بودند ، به مضمون ، بيت :

مكن تا توانى دل خلق ريش * كه گر مىكنى مىكنى بيخ خويش

موافق قاعدهء عدالت ، مستحق سياست شده بودند ، قتل ايشان را واجب نمود . مصراع :

رخنه‌گر ملك سرافكنده به .

بندگان اقدس فرمان داد كه اركان دولت روزافزون ، بدانچه صلاح دانند به عمل آوردند . لاجرم از ديوان قدرت نشان ، حكم سياست ايشان صادر شده ، غريب شاه را به درخت قپق كه در ميدان اصفهان منصوب بود ، بالا نموده ، عبرتا للناظرين تيرباران فرمودند . بيت :

چون تير هركه با تو نشد راست عاقبت * خود را ز تير تو هدف و خاكسار يافت

وكلاى فضول او را به سياستى كه لايق حال ارباب ضلال بود ، در ميدان اصفهان

( 1 ) - ظاهرا : چگينى .