تاريخ گيلان ( فارسى ) — الصفحة ٠.١٥
نويسندهء تاريخ گيلان بعضى از آداب و رسوم را در كتاب خود آورده است
در تاريخ گيلان اصطلاحات محلى زيادى به كار رفته است
در تاريخ گيلان اصطلاحات محلى زيادى به كار رفته است
مقصود از اصطلاحات محلى لغاتى است كه براى مفاهيم معينى در محل محدودى به كار مىرود . پاره‌اى از اين اصطلاحات به زبان محلى گيلان و پاره‌اى از آنها اصطلاحات زمان محدود و معينى است . از اين دسته لغات ، مصطلحات زير را در اين كتاب مىتوان يافت :
بنه بر كردن « 1 » ( بفتح هر دو باء ص 99 و 100 و 133 و 151 ) پيشدار ( ص 169 ) خانه‌خواه « 2 » ( ص 215 ) خلابرورستر « 3 » ( ص 99 و 228 و 229 ) بدمددى ( ص 185 ) رستر ( ص 112 ) صدارت - معرفى ( ص 215 ) صدارت نمودن - معرفى كردن ( ص 208 ) كومه و گله‌گاه كه بيشتر با خيمه و خرگاه آمده است ( ص 43 و 100 و 152 ) لئام ( ص 20 و 69 و 71 و 73 و 76 و 82 و 83 و 87 و 228 ) لئام‌زاده ( ص 213 ) لئام و سپاهى يا سپاه و لئام ( ص 114 و 126 و 144 و 150 ) مصنف ( تصنيف‌گو و تصنيف‌خوان ص 229 ) منبر بودن ( بر روى هم انباشته بودن ص 265 )
نويسندهء تاريخ گيلان بعضى از آداب و رسوم را در كتاب خود آورده است
نويسندهء تاريخ گيلان بعضى از آداب و رسوم را در كتاب خود آورده است
سر قورچى يا ايلچى را شكستن علامت ياغى بودن و اطاعت نكردن امر و دستور كسى است كه اين نمايندگان را فرستاده است :
« و قورچى مزبور مذكور ساخت كه بندگان اشرف امر نموده بود كه من سه روز مهمان تو باشم و بعد از آن ترا برداشته ، به درگاه معلى حاضر سازم . من خلاف امر مرشد نمىتوام كرد .
يا مىآيى يا سر مرا مىشكنى . » ( ص 144 )
« و هنگام غروب با چند نفر ملازمان بر سر بهرام ميرزا رفته ، در منزل محمد مؤمن او را گرفته و سر وى را شكسته و دست او را بسته ، به خانه خواجه فتحى لاهجى برد . » ( ص 127 )
يكى از مواردى كه نقاره مىزدند ، براى اظهار شادى و خوشى و رسيدن به نعمت غيرمترقبه بود : « و ميدان سبز و كنار اسطل را چراغان كرده ، چند شبانروز نقارهء شادكامى و سعادت فرجامى مىزدند . » ( ص 189 )
« و بعد از ورود رقم ، آقا الوند ، خواجهء مذكور را از قيد بيرون آورده ، چند شبانه روز به در خانهء خواجه فصيح نقارهء شادكامى مىزدند . » ( ص 200 )
ديگر از مواردى كه نقاره زده مىشد براى بيان ياغىگرى و سركشى و سر فرود نياوردن به
( 1 ) - اين تركيب در تاريخ گيلان و ديلمستان سيد ظهير الدين ص 291 و 373 نيز آمده است . ( 2 ) - صاحب خانه‌اى كه آشناى ماست و در دهكده‌اى دور افتاده يا بر سر راه كاروانى است و ما به جاى مهمانخانه به خانهء او وارد مىشويم . ( 3 ) - اين دو لغت در تاريخ گيلان و ديلمستان سيد ظهير الدين ص 210 و 213 نيز آمده است .