تاريخ گيلان و ديلمستان ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٨

فصل بيست و ششم از باب ششم در ذكر تشريف بردن شاهزاده به رودبار لمسر و صورت حالاتى كه در آن ايام واقع شد .

و مزاج اشرف اقدس الطف از ذروهء اعتلال ، به اوج اعتدال ميلان نموده بود ، شكر بارى عز اسمه به تقديم رسانيده ، صدقات و هبات به فقرا و مساكين « 1 » رسانيدند . و فرمودند كه ، نظم :

گاو گردون هرگز اندر خرمن عمرت مباد * نامهء تو كشت زار آسمان را هست داس

تا كه باشد اين مثل كه الكاس « 2 » واحد فى الرّحيق * بادى اندر راحتى كان را نباشد بيم ياس

دامن بخت تو پاك از گرد يأس آسمان * وز جفاى آسمان خصم تو سرگردان چو آس

و چون حضرت اعلى سلطانى فرزند دلبند خود را بديد و نظر به روى مبارك آن شاهزاده جوان‌بخت انداختند ، جزوى مرضى كه بود به شربت وصال آن فرخنده مآل علاج يافت و بالكل زاين گشت و از شفاخانه ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ شفاى كامل ملاحظه فرمودند و گفتند كه ، شعر :

گرد سمند تو باد آب رخ مملكت * پايهء تخت تو باد تاج سر فرقدان

ملك به تو مستقيم ، تاج به تو سرفراز * تخت به تو پايدار « 3 » بخت به تو جاودان

و حاضران مجلس همايون دست اجابت به قبلهء حاجات برداشته آمين گفتند و فاتحهء فايحه خواندند و به اخلاص دردميدند و هريكى به جاى لايق فرودآمدند .

روز ديگر سواران و پياده‌ها كه در راه مانده بودند بعضى رسيدند

( 1 ) - در اصل : بمساكين . ( 2 ) - در اصل : كالياس . ( 3 ) - در اصل : ملك به تو پايدار .