تاريخ گيلان و ديلمستان ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٢
فصل نوزدهم [ از باب ششم ] در فرستادن لشكر به استدعاى ملك معظم ملك اسكندر به رستمدار و صورت حالاتى كه در آن ما بين واقع شد .
آرند ، مردم رشت بتحقيق بداند كه فلك الدين مرده است و او را هم تحقيق بر تحقيق افزايد و اطمينان قلب به حاصل آيد . كه ناگاه تير اجل از كمان قدرت الهى بر هدف سينهء او آمد و همان روز يكشنبهء بيست و يكم شوال سنهء ثمانين و ثمانمائه را كه كاس سعيد نبش جثهء فلك الدين مىكرد ، طاير روح او را از قفس كالبد پرواز دادند . و از اين سراى غرور به دارالسرور نقل كردند . نعش فلك الدين را چون به لاهجان رسانيدند ، خبر فوت اميره علاء الدين شهرت يافت . فلهذا فلك الدين مرحوم را همانجا دفن كردند و مضمون ما تَدْرِي نَفْسٌ ما ذا تَكْسِبُ غَداً وَ ما تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ بر عالميان واضح و هويدا شد . شعر :
يا خاطب الدّنيا الدّنيّة إنّها * شرك الرّدا و قرارة « 1 » آلاكدار « 2 »
دار متى ما اضحكت « 3 » فى يومها * أبكت غدا بعدا لها من « 4 » دار « 5 »
غاراتها لا تنقضى و أسيرها * لا تفتدى « 6 » بجلائل « 7 » الأقطار « 8 »
اميره علاء الدين مرحوم كه از فوت و موت اميره فلك الدين مطمئن گشته بود و فكر كرده كه بعد از اين هرگز تفرقهاى در رشت نخواهد بود كه معارض و معاند او و وارث ملك رشت را از اين سراى غرور و فنا به دار السرور بردند و بقا را بر او هبه و عطيه نمودهاند كه بعد از يازده روز ساقى جام فنا شربت كُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ را به مذاق او رسانيدند و نداى
( 1 ) - در اصل : قرارت . ( 2 ) - در اصل : الاكذارى . ( 3 ) - در اصل : اضحك . ( 4 ) - در اصل : عن . ( 5 ) - در اصل : دارى . ( 6 ) - در اصل : لايقتدى . ( 7 ) - در اصل : بجلايل . ( 8 ) - در اصل : الاقطارى .