تاريخ گيلان و ديلمستان ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٦

فصل پانزدهم « 1 » از باب پنجم در ذكر رفتن مير احمد به صوب رشت و التجا به اميره محمد رشتى بردن و حالات چند كه در آن ما بين واقع شد .

برنهادند و بعد از دو روز برادر [ ش ] هادى كيا و كارگيا حسن كيا را خلاص دادند و كياخور كياى ولمى و حسام الدين بن مولانا حسن را بفرمود تا در گوراب لاهجان به حلق بركشيدند . و بعد از آن چند روز سيد على كياى نايب مفتن را هم همان شربت چشانيدند .

و كارگيا امير احمد همچنان در رشت محبوس بود تا بعد از وفات حضرت اعلى روز سه‌شنبهء بيست و هشتم رجب موافق بيست و دوم ديماه قديم سنهء ثلث و خمسين و ثمانمائه ( 853 ) نداى حق را لبيك جواب فرمود و بر كنگرهء ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً « 1 » جاى يافت إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ و همانجا در وستاسراى « 2 » رشت مدفون است . بيت :

چنين است كردار گردنده دهر * گهى نوش و نيش آورد گاه زهر « 3 »

نكته

دنيا بدين خريدم و كردم زيان بدين * دنيا وفا نكرد و ز دستم برفت دين

و حضرت اعلى بعد از تسخير قلعهء لمسر ، ولايت الموت و قلعه را به برادر خود كارگيا ركابزن كيا بازببخشيد و حكومت آن ديار را به دو مفوض گردانيد و او در دعاى دولت ابد پيوند بيفزود .

( 1 ) - سورة الفجر 89 - آيه : 28 . ( 2 ) - امروز « استادسرا » مىگويند . ( 3 ) - نوش و نيش معنى تضاد را مىرساند .