تاريخ گيلان و ديلمستان ( فارسى ) — الصفحة ١٦٣

فصل چهاردهم از باب چهارم در ذكر مخالفت سيد حسين كيا نوّر قبره با اميره سيد محمد طاب ثراه

اين سبب خاطر مبارك برجا باشد كه سيّد يحيى مرا نيز فرزند است مىخواهم كه او [ را ] ادب نمايم تا از آنچه مىگويد و مىكند بازآيد كه آنچه از او به ظهور مىرسد لايق دولت نيست . چون سيّد حسين كيا آن سخن را استماع نمود غضب كرد و خبر لشكر لاهجان بفرمود كردن و جواب داد كه آنچه كردى حد تو نيست . بايد كه در روز فرزند مرا با عيال باز فرستى و الا هرچه بينى از خودخواهى ديد . و به فومن نزد اميره علاء - الدّين يكى را با نامه به جهت مدد طلبيدن بدوانيد و فتنه را قايم ساخت .

چون سيّد محمد سخن سيّد حسين كيا را بشنيد و دانست كه سيد را هنوز غرض نوبت اول كه از حكومت لاهجان او را بازداشته و محبوس ساخته و سيّد رضا كياى مرحوم را به مسند خلافت و سلطنت نشانده بودند ، چنان كه قبل از اين ذكر رفت ، در دل است . و آنچه او و فرزند او مىكند به سبب آن است ، بفرمود تا لشكر رانكو و ديلمستان را كه در تحت حكم او بودند جمع ساختند و سيّد داود كياى تنكابنى و سيّد امير كياى گرجيانى را طلب نمود و به سرحد مملكت لاهجان به قريهء ملاط نزول اجلال فرمود .

و سيّد حسين كيا ، سپهسالار لاهجان مرداويج فريدون نام را با لشكر لاهجان به موضعى كه معروف است با كته‌كنار و نزديك به سرحد رانكو مىباشد بفرستاد ، به مقابلهء لشكر فرودآورد و لشكر فومن كه با سيامحمد بهادر نامى كه از سپهسالاران فومن بود و به مدد او آمده بود ، به مايه‌دار لشكر خود فرودآورد و بعضى از لشكر بيه‌پس را با يكى از سرداران آنجائى طاس « 1 » حسين نام با كيا جلال مازندرانى كه از تخمهء جلال ازرق بود و در هنگام خروج سادات مازندران و دفع كيايان جلال كه ايشان بقية السيف بودند فرار نموده ، به گيلان اقامت داشتند و در فرضهء

( 1 ) - شايد : كاس كه در گيلكى به معنى شخص كبودچشم است .