تاريخ گيلان و ديلمستان ( فارسى ) — الصفحة ١٦٠
فصل چهاردهم از باب چهارم در ذكر مخالفت سيد حسين كيا نوّر قبره با اميره سيد محمد طاب ثراه
هبات اوفى و عطيات « 1 » اوفر مخصوص و محظوظ ساختند و عساكر شجاعت آثار را فراخور هريكى در مراسم و مواجب بيفزودند و جمله را مستمال ساخته ، روانه گردانيدند تا هريكى به موطن و مسكن خود بروند .
و چون ملك كيومرث به ديوان اعلى پادشاه جهان مطاع ، التماس عفو و جرايم خود كرد ، او را بخشيدند « 2 » و رقم اغماض بر جرايد جرايم او مجرى داشته ، حكم بنوشتند كه الكاى او را حضرت سيادت قبابى به دو باز گذارد ، به شرطى كه از جادهء اطاعت بيرون نباشد و چون در آن زمان از جانب سيد حسين كيا انواع ناملايم را مشاهده مىكردند كه ان شاء اللّه آن حكايت را در محل ذكر خواهد رفت ، صورتى ديگر به پايهء سرير اعلى معروض نداشتند و ملك را به ملك بازگذاشتند ، مگر طالقان و قلعهء فاليسن را كه ملك كيومرث مرحوم به عذرخواهى خون ساداتى كه در تنكابن از او واقع گشته بود ، به عمال سيادت مآبى بازگذاشت .
فصل چهاردهم از باب چهارم در ذكر مخالفت سيد حسين كيا نوّر قبره با اميره سيد محمد طاب ثراه
فصل چهاردهم از باب چهارم در ذكر مخالفت سيد حسين كيا نوّر قبره با اميره سيد محمد طاب ثراه
چون فرزند سيد حسين كيا كه داماد امير سيد محمد بود ، مردى بغايت بىخرد و دانش بود و با مخدّرهء عصمت‌پناه كه در حبالهء زوجيهء او بود ، حسن معاشرت و مصادقت به تقديم نمىرسانيد و به انواع ، بدمزاجى به ظهور مىرساند و سخنهائى كه لايق دولت او نبود مىگفت و به افعالى كه موجب نكبت بود قيام مىنمود و هركه بدان وقوف به حصول مىپيوست و دوست آن خانوادهء عظمى بودند او را نصيحت مىكردند و مىگفتند كه
( 1 ) - در اصل : خطيات . ( 2 ) - در اصل : نبخشيدند .