تاريخ گيلان و ديلمستان ( فارسى ) — الصفحة ١٥٢
فصل دوازدهم از باب چهارم در ذكر ملاقات حضرت سيّد محمد با سيّد مرتضى سارى
فصل دوازدهم از باب چهارم در ذكر ملاقات حضرت سيّد محمد با سيّد مرتضى سارى
فصل دوازدهم از باب چهارم در ذكر ملاقات حضرت سيّد محمد با سيّد مرتضى سارى
چون سيّد مرتضى از آن فتح باخبر گشت ، بفرمود تا نقارهاى نشاط [ را ] فروكوفتند « 1 » و قاصد مبارك نفس را كه مژدهء آن فتح رسانيده بود ، بخششها « 2 » كردند و جواب نامه بنوشت و تعظيم و تحسين بسيار فرمود و اشارت كرد كه هرچند ملك رستمدار متجاوز الحد بود و تأديب او از جملهء واجبات و لوازمات امور ملكى بوده است ، اما همگى مقصود و مطالب از اين حركت آن است كه به شرف ملاقات مشرف گرديم . اگر به سعادت به ناتل رستاق تشريف مىفرمايند و ضبط اين ناحيه مىكنند حاكم‌اند و اگر از آنجا ارادت معاودت دارند ، اشارت فرمايند تا همانجا به خدمت مشرف گشته آيد .
چون حضرت سيّد محمد نامه را بخواندند ، جواب نامه نوشتند كه با وجود آن حضرت كه بدان مقام نزول اقبال و حلول اجلال دارند ، جهت ضبط آن سرحد چه احتياج به غير است و يقين كه هرچه صلاح دولت آن حضرت است ، هم‌چنان به تقديم خواهند رسانيد . اما چون شرف ملاقات كه اهم مطالب و آمال است موجود و مطلوب است ، اين است كه به خدمت رسيده مىآيد و پاى سعادت را به ركاب دولت درآورده ، متوجه ملاقات گشتند .
چون سيّد مرتضى از آن نهضت باخبر گشت لشكر خود را به دستور مازندران قلب و جناح بياراستند و بدان صحرا به استعداد تمام و آرايش مالاكلام كه واقعا در اين مدت كسى ياد ندارد كه لشكر از آن بيشتر و استعدادى
( 1 ) - در اصل : كوفتن . ( 2 ) - در اصل : بخشها .