تاريخ گيلان و ديلمستان ( فارسى ) — الصفحة ١١٢

فصل اول از باب چهارم در ذكر خروج سيد رضى كيا نوّر اللّه ضريحه و وقوع حالاتى كه در آن زمان سمت صدور يافت و چگونگى حكومت امير سيد محمد رضوان اللّه عليه .

آراسته . در باب عدل‌وداد و جهاندارى و محب‌نوازى و عدوگدازى ، استحقاق آن داشت كه شاهان عصر و خسروان دهر از او مستفيد گردند .

جهت احباى دولت و اعيان مملكت دست كرم او به غربال عنايت مشك و عنبر مىبيخت و اعداى بانكبت را قهرش شربت زقوم در حلقوم فرو مىريخت . نظم :

حكم عزرائيل و برهان مسيح * در كف و تيغش عيان بودى بهم

و در مقام شجاعت و دلاورى ، همچو جدش در معارك از ببر بيان سبق بردى ، و غبار تهور و جبانت را از ضمير هرجبان و متهور به آب زلال شجاعت پاك مىگردانيدى . بيت :

برق تيغش ديدبان در ملك دين * ابر جودش ميزبان در شرق و غرب

و به افصح عبارات در همه اوقات مضمون ابيات امام هدى على مرتضى عليه السلام را بر خلأ و ملأ خوانده بر آن مداومت مىنمود كه ، شعر :

طعامى حلال لمن قد اكل * و دارى مناخ لمن قد نزل

اقدّم ما عندنا حاضر * و إن لم يكن غير خبز و خل

فأمّا الكريم فيرضى به * و أمّا اللئيم فذاك الويل

و از منشات طبع لطيف او است ؛ شعر :

تا اسير تو شدم از غم دل آزادم * شادمانم كه به سوداى غمت دل دادم

غرق آبم چه بود گر بزنى بر نارم * خاك را هم چه بود گر بدهى بر بادم

تا شدم عاشقت اى خسرو خوبان جهان * مىكشد آن لب شيرين تو چون فرهادم

پايمرديم كن اكنون كه شد از دست دلم * دست من گير نگارا كه ز پا افتادم

چند بيداد كنى بر من بىدل آخر * چه شود گر بدهى اى شه خوبان دادم