دستور شهرياران ( فارسى ) — الصفحة ٣٤١

فرهنگ لغات

مطموره - خانه يا گورى كه بكنند و اسير و زندانى را در آن بند كنند ؛ نهانخانه

مطيبه - شرابى كه سبب خوشى نفس است .

معابل - ج معبله ، پيكان پهن و دراز

معاتبه - سرزنش

معاذ - پناهگاه

معارك - ج معركه ، ميدان كارزار

مغموره - غريق

مقارعه - با كسى شمشير زدن

مقروح - زخمى

مقطع - پيراسته و آراسته

مقلدان - ج مقلد ، نقال

مقنطرات - ج مقنطره ، دايرهء فلكى

مكاره - ج مكره ، آنچه انسان آن را ناپسند دارد و بر او سخت و دشوار باشد .

مكاوحه - با هم دشنام دادن آشكارا و روياروى

مكفوف - ممنوع

مكوّنات - مخلوقات

ملاذ - پناهگاه

ملان - پر

ملاهى - آلات لهو و لعب

ملثم - بوسه‌گاه

ملهوفان - ج ملهوف ، ستمديده

مماثلت - شباهت

ممتحن - محنت رسيده

مموهات - ج مموه ، خبر دهندهء خلاف آنچه هست .

مناشير - ج منشور ، فرمان

مناص - پناهگاه

منام - خواب

منايا - ج منيه ، مرگ و اجل

منبت - جاى روئيدن گياه

منخرط - در يك صف قرار گرفتن

منديل - دستار و عمامه

منزهات - ج منزهه ، جاى خوشايند و خوش‌نما

منسى - فراموش شده

منشار - اره

منشرح - گشوده

منقلاى - پيشقراول سپاه

منكوس - نگونسار

منهال - فرو ريخته از خاك و ريگ و جز آن

منهل - آبشخور

منهيان - ج منهى ، آگاه كننده

منيف - پاك و بزرگ

مؤنت - رنج

مواسا - مساهمت

مورود - درود كرده شده

موسيقار - نام پرنده‌ايست كه در منقار او سوراخهاى بسيار باشد و از آن سوراخها آوازهايى گوناگون مىآيد . حكما علم موسيقى را از آن استخراج كرده‌اند .

موله - مجنون

مهادنه - صلح و آشتى كردن با هم

مهاوى - پستيهاى زمين ميان دو كوه

مهب - جاى وزش باد

مهتدى - به راه راست هدايت شده

مهنده - شمشيرى كه از آهن هندى زده باشند .