دستور شهرياران ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٥

[ 1110 ] داستان وقايع و سوانح توشقان‌ئيل تركى مطابق مائة و عشر بعد الف هجرى كه سال ششم از جلوس ميمنت مأنوس است و ذكر احوال سعادت‌مآل اعليحضرت ظل اللهى در اين سال خيريت مبانى و سنوح حوادث ليلى و نهارى در عرصهء ممالك شهريارى و شاهى

در حين توصيف اين بحر خطير به عنوان مثالش بر صفحهء مقال توان نگاشت . ليكن به حمد الله تعالى كه از صدمات لطماتش اگرچه پاره [ اى ] از امكنه و دور شهر و قرى نزديك و دور خراب گرديد و بنيان چندى از مساكن و اوطان به آب رسيده اما زياده بر معدودى از مردم ، غريق اين لجهء پرخطر نگرديدند و غير در و ديوار مسكن و دار و برخى از اموال متوطنان حوالى و كنار به معرض تلف نرسيد . « فَاللَّهُ خَيْرٌ حافِظاً وَ هُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ » 30

و در همان روز نگارندهء اين آثار و سرايندهء اين گفتار ، غلامزادهء درگاه شهريار ، محمد حسن نصيرى 31 خاكسار را قطعهء تاريخى به خاطر فاتر رسيد كه نگاشتهء قلم شكسته رقم مىگردد . قطعه :

در زمان شهنشه ايران * آن كه گيتى تن است و او چون روح

شاه سلطان حسين كه تا به ابد * باد درگاه دولتش مفتوح

سيلى آمد ز رود اصفاهان * كه از او تيره گشت چشمهء يوح

بس كه از كوه سوى هامون برد * مستوى شد به دهر جمله سطوح

شد ز سوهان موجهء تندش * سينهء آسمان همه مجروح

شد خرابات خانهء دنيا * عالم آب همچو جام صبوح

بود طالع به فكر تاريخش * تا نمايد بيان به عين وضوح

شد روان بر زبان ز منبع دل * نام طوفان نشسته از دل نوح 32