دستور شهرياران ( فارسى ) — الصفحة ١٥٦

گفتار اول در تفصيل وقايعى كه در ثغور و سرحدات ممالك فسيحة المسالك ايران به امر داور كردگار جهان ، آشكار و آيان 245

شرح سوانح و وقايعى كه در اين سال سعادت اشتمال به امر داور ذو الجلال در اطراف و اكناف بر سبيل تنوع و اختلاف ، پديدار و از نهانخانهء كمون ، هويدا و آشكار گرديد مشتمل بر دو گفتار :

شرح سوانح و وقايعى كه در اين سال سعادت اشتمال به امر داور ذو الجلال در اطراف و اكناف بر سبيل تنوع و اختلاف ، پديدار و از نهانخانهء كمون ، هويدا و آشكار گرديد مشتمل بر دو گفتار :

گفتار اول در تفصيل وقايعى كه در ثغور و سرحدات ممالك فسيحة المسالك ايران به امر داور كردگار جهان ، آشكار و آيان 245

گفتار اول در تفصيل وقايعى كه در ثغور و سرحدات ممالك فسيحة المسالك ايران به امر داور كردگار جهان ، آشكار و آيان 245 گرديده

چون گردش سپهر تقدير به امر جناب « بِيَدِهِ الْمُلْكُ وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ » 246 كوكب مسعود و اختر محمود دولت خداداد و ملكت قوى بنيادى را بر مقنطرات برترى و درجات نيك‌اخترى ، ارتفاع داده رفته رفته بر ذروهء سماء « تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ » 247 برافرازد و از تجليات انوار سطوت و رشاد و اقتباس قبسات صولت و سداد ، در وسط المساء ابهت و اعتلاء ، به ضياء بيضا « يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشاءُ » 248 ش مصفى و محلى سازد ، يقين كه از تابش ( 136 آ ) آفتاب عالمتاب سلطنت آن مهبط انوار سبحانى و مظهر آثار رحمانى ، ساحت غبرا به فحوايى « وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها » 249 مانند روز فيروز و از نمايش گوشهء ابروى هلال‌آساى تيغ جهان‌گشاى سطوت باهره و صولت قاهرهء آن فايز فيوضات ازلى و حايز فتوحات لم يزلى به مضمون صدق قرين « إِنَّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ » 250 تمامى روى زمين ، بالطول و العرض ، زينت‌اندوز گردد . بيت :

ز خورشيد ، تاب عنان مىبرد * ز بهرام ، آب سنان مىبرد

شود صيد زاغ كمالش عقاب * ز تيغش بلرزد دل آفتاب

و هر چند حسّاد خفاش صفت و فسّاد شب‌پره طبيعت كه چشم ظاهرشان از مشاهدهء انوار جمال جلال آن آفتاب رخشان ، كور و ديدهء باطنشان از ملاحظهء آثار خصال كمال آن مهر تابان ، عور است ، در هواى خودرأيى ، پرواز و در ملكت شهريارى ، رخنه‌گرى آغاز نمايند ، بر وفق كلام حكمت نظام « الحسود لا يسود » و از رأس المال ، اخلال بلكه از سرمايهء عمر سريع الزوال ، سودى نبرند و بلاشك خسران‌زدهء نقصان دنيا و دين و مصدوقهء « خَسِرَ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةَ ذلِكَ هُوَ الْخُسْرانُ الْمُبِينُ » 251 گردند . بيت :

به وقت صبح شود همچو روز ، معلومت * كه با كه باخته نرد 252 در شب ديجور

چنانچه در آن سال فرخنده‌مآل برخى از مفسدين سراپا اضلال به چنگ و دندان جنگ و جدال و دست و ناخن مكر و احتيال ، با كمال گمراهى قصد رخنه‌گرى در سد