دستور شهرياران ( فارسى ) — الصفحة ١٠٠

ذكر روانه ساختن شاهزادهء رفيع الشأن سلطان اكبر خلف پادشاه والاجاه سلطان اورنگ زيب فرمانفرماى هندوستان به سمت آن ولايت وسعت‌نشان و سوانحى كه در ذهاب آن سلالهء دودمان گوركانى رخ نموده باعث انعطاف عنان او از جانب مقصد به تقدير كردگار منان گرديده

اباعن جد فىمابين ، مفتوح بوده از به دو جلوس نواب طوبىآشيان قدس‌مكانى بر سرير سلطنت الى الان كه نواب كامياب مالك رقاب پادشاه‌نشان ، تخت فيروزرنگ فرمانروايى را از جلوس سعادت مأنوس خويش مزين فرموده‌اند ، مسدود نموده و ديگر آنكه والى حيدرآباد را كه به هم‌مذهبى و اخلاص و بندگى اين خاندان ولايت‌نشان ، در ميان پادشاهان جهان ، ممتاز و همواره به نوازشات و الطاف پادشاهان سلف اين دودمان خلافت‌مكان ، سرافراز مىبودند ، مستأصل ساخته و ولايت او را كه [ به ] شيعه‌خانه مشهور بود ( 85 آ ) از صيت « على ولى الله » پرداخته و به ازالهء ترغيب بر خير اعمال ، علم طغيان به نفاق بال و سوء افعال به مضمون « إِنَّ الْإِنْسانَ لَيَطْغى أَنْ رَآهُ اسْتَغْنى » 40 افراخته و غيرت دين مبين نبوى و تعصب مذهب حق اثنا عشرى و مراعات ناموس سلطنت و شهريارى ، مقتضى آن بود كه به گوشمال او پردازند و به رعايت خاطر او مهمان خود را كه در توقف ، پرپيچ و تاب و در رفتن به وطن با غلق و اضطراب بود ، مكدر نسازند . و [ به ] رعايت ننگ و نام ، سلطنت خويش را از دست نگذارند و به فرمان واجب الاذعان « وَ اخْفِضْ جَناحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ » 41 انقياد فرمايند و به نصيحت شعر :

مشو در روزگار دولت از افتادگان غافل * به زير پا نظر كن تا چراغت روشنى دارد

عمل نمايند .

لاجرم امر قضا قدر شد كه عالىجاه سپهسالار با دوازده هزار نفر از قورچيان عظام هزبرسان و غلامان كرام قيصر شأن و آقايان رفيع‌مقام چرخ‌كمان و تفنگچيان بهرام انتقام غضنفرنشان و توپچيان خون‌آشام ثعبان‌توان از جملهء بندگان درگاه شهرياران‌پناه و ملازمان امراى جهان‌گشاى صاحب‌سپاه كه ريش‌سفيدان جيوش رعد خروش و سركردگان سپاه سيل اشتباه درياجوش ، انتخاب و عرض و مستوفيان عظام نسخه [ اى ] درست نمايند كه بعد از آنكه به نحوى شايان تدارك ايشان را ديده ، احضار فرمايند در خدمت آن شهزادهء صاحب كلاه روانهء ظلمت‌سراى ( 85 ب ) آن پادشاه دل‌سياه گشته به توفيق مالك الملك صاحب‌كرم و همت ارباب همم ، در آن ديار مظلم پرچم ، علم خورشيد توأم « إِنَّا فَتَحْنا لَكَ فَتْحاً مُبِيناً » 42 گشايند و به تأييد خداى دانا ، به فكرت حزم‌پيما ، در آن الكاى وسيع الفضا ، ماهچهء لواى ظفر التواى « وَ يَنْصُرَكَ اللَّهُ نَصْراً عَزِيزاً » 43 درخشان نمايند و به يارى قادر ذو القوة المتين ، ناى زرين را به رأى رزين ، در آن مملكت عظيم به نداى رعد آواى « وَ مَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ » 44 بلندآوازه سازند و در آن ولايت فسيح المساحت ، صلاى « إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى أَهْلِها » 45 در داده به فكرت صايب و كمال تدبير ، آن ملك را به حوزهء تصرف و حيطهء تسخير در آورند . و اگر به مفهوم « الْأَخِلَّاءُ يَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ » 46 نمك‌خوردگان خوان احسان آن سلالهء سلسلهء گوركان ، نفاق ورزند و آن صلاى عام را به سمع رضاء اصغا ننمايند به حكم « فَإِنْ قاتَلُوكُمْ فَاقْتُلُوهُمْ » 47 از آب شمشير و سنان