تاريخ احمدشاهى ( فارسي ) — الصفحة ٧٠

در بيان وقوع محاربه فيما بين لشكر ظفرپيكر سلطانى و جنود مخالفان طوايف درّانى و ظفرياب شدن ملازمان ركاب خاقانى بر سالكان مسالك نادانى

گمان كرد كايشان هراسان شدند * ز بسيارى خصم ، ترسان شدند

به ظاهر اگر دم ز جرأت زدند ، * ولى خايف از لشكر بيحدند

ز بس داشت بر لطف حق اعتماد * بفرمود آن شاه والانژاد

كه ما را بود يارى غيب بس * نداريم حاجت به امداد كس

به دشمن شما نيز يك‌دل شويد * به جمعيت خصم شامل شويد

نخواهيد كردن اگر اينچنين * طلاق است زن بر شما بعد ازين

كريمى كه از حسن اقبال و بخت * كرامت نموده به ما تاج و تخت

به هر معركه ناصر و يار ماست * ظهير و معين و مددكار ماست

چنين گفت و واكرد بند يراق * به راحت شد آسوده اندر وثاق

اميران از اين حال حيران شدند * ز هم آخر كار پرسان شدند

كه آيا درين ماجرا چون شود * ز انبوه اعدا چه بر ما رود

مگر شاه را حضرت جبرئيل * بياورد وحى خداى جليل

كه بىجنگ زد فال فتح و ظفر * به راحت نشست و گشوده كمر

بگرديد از عرض ما چاره‌جو * خديو جهان بهر دفع عدو

بود فوج‌شان بيش و از ماست كم * چو گردند فردا مقابل به هم

چه خواهيم كردن ز اهل حسد * به اين دولت ار چشم‌زخمى رسد

بايستند در صف چو اعداى ما * مبادا كه لغزد ز جا پاى ما

به‌هم اينچنين گفتگو داشتند * به دل تخم وسواس مىكاشتند

و ليكن همه غافل از راز غيب * ز الهام غيبى و آواز غيب

ز غفلت نگرديد معلوم‌شان * كه فرموده شاه كى آستان

در احكام نيك و بد و خير و شر * برابر بود با قضا و قدر

از آنجا كه اعلى حضرت شاهى ظل اللّهى ، به فحواى « وَ مَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ » * در معارك عدوافكنى و دشمن‌شكنى و اقليم‌ستانى ، هميشه نظر حقيقت‌نگر بر تائيدات آسمانى و تفضلات جناب سبحانى دارند و به موجب آيهء كريمهء « كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ » فتح و نصرت را از عطيّات حضرت آفريدگار و قوت بخت مددكار خود مىشمارند و ذات قدسى صفات آن حضرت كه معدن تحمل و وقار و همت و الا نهمتش در شدايد و مهالك مثل كوه پابرجا و استوار است ، اصلا و قطعا از بسيارى افواج مخالفان