تاريخ احمدشاهى ( فارسي ) — الصفحة ٦١٧

2 . فهرست اشعار و امثال و حكم

در كوه خواب كرده به يك جاى با پلنگ * در دشت آب خورده به يك حوض باذئاب

، 363

در همه كار مشورت بايد * كار بىمشورت نكو نايد

، 280

دريغا كه بر خوان الوان عمر * دمى چند خورديم و گفتند بس

، 197

دشمن به دشمن آن نپسندد كه بيخرد * با نفس خود كند به مراد هواى خويش

، 283

دگر ره آفتاب عالم‌افروز * بر اقليم زمانه گشت فيروز

، 218

دم جستن چو حلقه سازد دم * مىدهد ساق عرش را خلخال

، 285

دم عيسىنفس دريوزه دارد * چو بيماران ز باد نوبهارش

، 286

دينار به سرخ‌رويى افروخته گشت * درهم به سفيدرويى آراسته شد

، 323

دو نيزه دو بازو دو مرد دلير * يكى اژدها و دگر نره شير

، 94

دهد از يمن تا بال هما ياد * به فرق خلق اين ظل خدا باد

، 292

دهد مرغ هوا را آب پيكان * مگر تيرش بود سقاى مرغان

، 297

ذره از خورشيد تا مهجور بود * چهره‌اش بىتابش و بىنور بود

، 131

رايت نوروز گشت سايه‌فكن در جهان * رفت ز صحن چمن باد سحرگه غبار

، 175

رسانده بوى مشكين كاكل از دور * به داغ سينه‌ها پيغام ناسور

، 548

ز آب تيغ ويران شد عمارت * زن و فرزند اسير و مال غارت

، 338

ز انعام اين شاه گيتىنواز * شد امروز عيش مغنى بساز

، 335

ز انواع جواهر گشته الوان * خراج عالمى هر دانهء آن

، 325

ز ايزدشاهى فردوس يافت

، 598

ز برق شعلهء آواز پرفن * فكندى ماه را آتش به خرمن

، 334

ز بس جا كرده شوخى در مزاجش * نمىشد با اشارت احتياجش

، 345

ز بس در جوش‌آمد جزو نارى * زره شد آبشار و گشت جارى

، 337

ز بسيارى برگ و انبوه شاخ * بر او تنگ گردد جهان فراخ

، 108

ز تنگى گر فقير و گر غنى بود * ز خوان قسمتش غم خوردنى بود

، 241

ز دست افشاندنش اختر شرر شد * ز باد دامنش گل شعله‌ور شد

، 334

ز دود مهتابى و گل‌افشان * همه روى هوا شد سنبلستان

، 335

زده از ابر فيض خطبه‌اش سر * گل خورشيد دين از چوب منبر

، 323

ز ديده خاك را نمناك كردند * به دست غم گريبان چاك كردند

، 597

زربكن سر به راه عهد برآى

، 178

ز سروران سرير جهان كه را بوده است * چنين سپاه ولايت‌ستان خصم‌افكن

، 284

ز صوت خوش آينده پهلوى * ترنم‌كنان زهره در پيروى

، 334

ز طاعت نخل جاه او برومند * شده از بندگى حق خداوند

، 548