تاريخ احمدشاهى ( فارسي ) — الصفحة ٦١٤

2 . فهرست اشعار و امثال و حكم

اين پايه ستون آسمان است * وين سايه به نور توأمان است

، 284

اينكه مىبينم به بيداريست يا رب يا به خواب * خويشتن را در چنين نعمت پس از چندين عذاب

، 325

با حق بساز و سر ز كمند قضا مپيچ * تدبير كى موافق تقدير آمده

، 51

بازآمد بنده‌اى بگريخته * آبروى خود به عصيان ريخته

، 185

باز شد دين مبين روشن ز سلطان زمن * مقدمش فرخنده باد از فضل حق ذو المنن

، 248

بازنده همچو يوز و شكم بنده همچو خرس * درنده همچو گرگ و رباينده چون گلاب

، 363

با سيه‌دل چه سود گفتن وعظ * نرود ميخ آهنين در سنگ

، 363

با صهيل تو گران است صفير بلبل * با لقاى تو گران است جمال عذرا

، 274

باطل كه تواند كه كند خط قضا را ؟

، 417

باكمال عزّ و جاه از پيشگاه سلطنت * آگهى و خدمت دل‌هاى آگه مىكنى

، 59

بدخشان كاسهء دريوزه در دست * به دور افتاده گرد لاله‌زارش

، 286

بده اول سزاى اهل عصيان * كه خارستان شده ز آنها گلستان

، 251

بد همسايه را همسايه داند * سرشت طفل بدخو دايه داند

، 238

برآمد شب پىنظاره بىتاب * چو طفلان بر سر ديوار مهتاب

، 335

بر اورنگ‌شاهى بدارش مدام * به حق محمد عليه السلام

، 330

بر كوه مزن سنگ كه برمىگردد

، 75

برون آيد اگر باشد خريدار * ز يك دكان او صد كاروان‌بار

، 286

برون آراسته زين همچو نگين بر خاتم شاه * چون نقش برآن صدر نگين ساخته جاه

، 274

بگفتش كه از گردش روزگار * تنومند شد چون درخت چنار

، 108

بلا از شش جهت شد گرم جولان * ز آب تيغ هر سو جوش طوفان

، 337

بلندآوازه شد نقاره كوچ * ز هولش دشمنان را مغز شد پوچ

، 339

بلى ، قضاست به هر نيك و بد عنان‌كش خلق * به عيش ناخوش و خوش گر رضا دهيم سزاست

، 351

بود پاينده اين ظل الهى * مطيعش عالم از مه تا به ماهى

، 297

به آن انجمن زار بايد گريست * كه فريادرس را نپرسند كيست

، 242

به احباب در سينه راز نهان * ز فانوس چون شمع گشتى عيان

، 335

بهار خوشدلى شد رنگ‌آميز * زبانها از مباركباد گلريز

، 336

بهار عالم‌آرا جلوه‌گر گشت * اساس ظلم دى زيروزبر گشت

، 360

به حشمت هر يكى افراسيابى * سپهر برترى را آفتابى

، 367

به دانش كى فلاطونش قرين است * فلاطون خم‌نشين او دلنشين است

، 316

به‌دست پير افتد رايگانى * ز دكانهاش كالاى جوانى

، 286

به دكانها فتاده بر سرهم * متاع شير مرغ و جان آدم

، 286