تاريخ احمدشاهى ( فارسي ) — الصفحة ٤٦

در بيان تصنيف اين كتاب مستطاب و سبب تأليف اين نسخه سعادت انتساب

مبين طاق كسرى كه شد سربلند * فلك بين كه چونش ز پا درفكند

كجا رفت دارا و بهمن كجاست ؟ * كه اكنون ولايات در دست ماست

كجا رفت تيمور صاحبقران ؟ * كجا رفت نادر شه كامران ؟

چگونه توقع نمائيم ما * كه دنيا به ما مىنمايد وفا ؟

غرض نام نيك است در روزگار * كه از ما بود در جهان يادگار

نمرد آنكه در صفحهء روزگار * شد از مدح‌گو نام نيكش نگار

سكندر گر آب حياتى نخورد ، * چو زنده است نامش به عالم ، نمرد

چه غم گر ز رستم تهى عالم است ؟ * كه عالم به آوازهء رستم است

بسا پادشاهان فرخنده‌بخت * كه بود از شرف چرخ‌شان پاىتخت

نشد مدح‌گو كس در ايام‌شان * نگشت از سخن بهره‌ور نام‌شان

از ايشان نه نام و نشانى بود * نه در دست كس داستانى بود

بود بىسعادت همان شهريار * كه نيكى نماند از او يادگار

شهنشاه از بعد اين گفتگو * سوى بندهء خويش آورد رو

بفرمود بايد كنى اهتمام * نويسى تو احوال ما را تمام

كه ماند ازين نامهء دل‌گشاى * ز ما نام تا روز محشر به جاى

ز لطف و كرم كرد اميدوار * كه بخشد به من سيم و زر بىشمار

توانگر كند بعد ختم كتاب * دهد آبرويم فزون از حباب

همه حاجتم را شه عدل‌كيش * برآرد ز لطف و عنايات خويش

بود تا كه دولت درين سلسله * ز احسان فتد در جهان غلغله

ز دل‌جمعى وعدهء شاه دين * شدم من ز يك دل به صد دل قرين

به مدّاحى شاه بستم كمر * گرفتم من اين‌بار سنگين به سر

ان شاء اللّه تعالى اگر حيات مستعار وفا نمايد ، به عون و عنايت جناب اقدس الهى و امداد روح مطهر حضرت رسالت‌پناهى و به ياورى طالع خورشيد مطالع شاهنشاهى ، به تحرير صادرات و واردات موكب اقبال ، من اوّله الى آخره مىپردازم و از براى ارتباط كلام و توضيح احوال سعادت‌فرجام شمّه‌اى از حقايق حالات نادر شاه را با كيفيت قتل او و اولاد و اعقابش بعد از تبيين نسب پادشاه والاحسب ، در اوّل اين كتاب درج مىسازم و پس از نگارش داستان جلوس جاويدنشان و گزارش برخى از وقايع ركاب ظفرتوأمان ، مجملى از نفاق امراى ايران و