تاريخ احمدشاهى ( فارسي ) — الصفحة ٤٥

در بيان تصنيف اين كتاب مستطاب و سبب تأليف اين نسخه سعادت انتساب

انشاءپردازى و نكته‌آرايى و حدوث انواع عوايق و پريشانى ، طرز سخن‌سرايى و شيوهء شيرين‌كلامى از ياد رفته ، لياقت وصّافى اين خديو كشور صورت و معنى نداشتم ، امّا از آنجا كه از فرمان ولىنعمت خود عدول نمودن ، خلاف شيوهء ارباب لباب و مخالف رويهء اصحاب دانش و منافى طريقهء اهل آداب است ، بنابراين جرأت اظهار اعتذار در آن باب ننموده ، با وصف نادانى و عدم لياقت و فقدان شايستگى ، به مضمون « المأمور معذور » متقبّل اين شغل جليل و امر نبيل گرديدم .

ز فرمان خسرو نكردم عدول * نهادم به عينين دست قبول

ز اقبال و الا مدد خواستم * زبان ثناگوى آراستم

نوشتم ز وصف شه ارجمند * به نادانى خود حكايات چند

به مجلس ببردم و خواندم تمام * رساندم به سمع شه جم مقام

ز لطف و كرم خسرو ارجمند * بفرمود طرز كلامم پسند

خزف‌هاى بيقدر بحر خيال * بيفتاد مقبول طبع جلال

گهروار در سلك تحسين كشيد * ببخشيد از لطف و شفقت نويد

ز تحسين خاقان مالك‌رقاب * پذيرفت همچون گهر آب‌وتاب

ستودند اهل بلاغت تمام * كه بودند با شاه دين هم‌كلام

چه خان علوم و چه ادريس خان * چه ملّا شريف و چه ديگر كسان

كه هريك نهنگ‌اند در بحر علم * خصوصا كه آخوند ادريس حلم

به فضل و به دانش ندارد نظير * بود طفل در مكتبش چرخ پير

بسى گشت محظوظ ازين داستان * دعا كرد از بهر كشورستان

كه اوصاف نيك شه كام‌كار * شود نقش بر صفحهء روزگار

پس از اين دعا ، شاه والانژاد * ز احوال پشينيان كرد ياد

بفرمود دنيا ندارد وفا * بود بىوفا اين سپنجىسرا

وفايى نكرده به پيغمبران * نماندند شاهنشهان در جهان

سليمان ، وفايى ز عالم نديد * كه بيند وفا چون سليمان نديد ؟

سكندر كه جان را سپر كرد و رفت * ز آيينه قطع‌نظر كرد و رفت

فريدون كه برد از پى گنج ، رنج * به زيرزمين رفت آخر چو گنج

پى جام اگر جم بسى رنج برد * از آن جام ، آبى به عشرت نخورد