تاريخ احمدشاهى ( فارسي ) — الصفحة ٤٤٥

در بيان ظهور خرق عادت از خديو مويد كشورگشا و عبور اردوى كيهان‌پوى و الا از دريا

شنيدند چون بندگان اين سخن * ز فرمان‌رواى زمين و زمن

تعجب‌كنان در تفكر شدند * همه غرق بحر تحير شدند

نمودند با يكديگر گفتگو * كه اين حكم را كرد شاه از چه رو

هنوز اندر اين ملك اين داب نيست * زمان فرورفتن آب نيست

عبور چنين لشكر بىعدد * در اين وقت بسيار مشكل بود

مگر موسى از غيب گردد دليل * كه تا بگذراند از اين رود نيل

به هم داشتند اين‌چنين قيل و قال * فرورفته در فكر امر محال

همىكرد گوش اين سوال و جواب * جوابى نمىداد مالك‌رقاب

كه تا روز موعود آمد پديد * ز ايام مه چارده دررسيد

سحرگه روان شد چو سلطان مهر * براى عبور محيط سپهر

شه آبروبخش دريانوال * نشسته برابرش به عزّ و جلال

چو ابر كرم رو به دريا نمود * سوى آب ، چشم تعمق گشود

در آن ماهى چند شد آشكار * كه بودند بر صورت شكل مار

پى هم نخستين زد از شصت صاف * بر آن ماهيان تير خاراشكاف

پس از صيد ماهى و بعد از شكار * بفرمود كاين جاست جاى گذار

به فرمان اشرف شناآوران * شدند از براى تفحص روان

به جايى كه ايما شد از شهريار * مشخص نمودند راه گذار

چو معبر عيان شد به اقبال شاه * ز دريا گذر كرد فيل و سپاه

به آسانى از آب ، اردو گذشت * تو گويى كه دريا بدل شد به دشت

چو اين كشف بر خلق شد آشكار ، * ز شاه جهان ، خسرو كامكار

به روشن‌ضميران صافىنژاد * از اين خرق عادت فزود اعتقاد

نمودند از باطن پاك و صاف * به كشف و كرامات شه اعتراف

قدم در طريق ارادت زدند * به دل طالب حسن خدمت شدند

هنود سيه‌روز هندوستان * كه در تيرگى گشته گم قلب‌شان

چو فرعون و قومش ز خبط و جنون * شمردند از قسم سحر و فسون

كسى را كه ابليس گمره كند * دم از طعن و انكار پاكان زند

ازل تا ابد خوار و گمره بود * گرفتار من يضلل اللّه بود