تاريخ احمدشاهى ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٥
ذكر داخل شدن خاقان ظفرقراول به شهر دار السلطنهء كابل
ذكر داخل شدن خاقان ظفرقراول به شهر دار السلطنهء كابل
ذكر داخل شدن خاقان ظفرقراول به شهر دار السلطنهء كابل
چون صبح خورشيد سوار از عرصهء خضراى فلك بدايع‌نگار پديدار و گلستان روزگار از لمعه‌ريزى گل صبح رشك لاله‌زار شد ، پادشاه خرمىبخش عالم امكان ، معمورفرماى شهرستان جهان ، سوار اشهب بادخرام زرين‌ستام و راكب بادپاى عالم‌نورد سيمين‌لجام كه ابلق تيزگرد نظر والانگهان از همراهى آن يك صحرا پس‌ماند و سمند صبارفتار خيال بلندخيالان ، خود را به گردهء نعل هلال‌توأم او نرساند .
دم جستن چو حلقه سازد دم ، * مىدهد ساق عرش را خلخال
هر دمش صد هزار بوسه زند * ازلش بر دم و ابد بر يال
به رونق‌افزايى و بهار پيرايى دار الملك كابل ، با فرّ كيانى و شكوه خسروانى جاده‌پيماى دولت و اقبال و رهسپار عزّ و جلال گرديد . آفتاب عالم‌تاب از سر نيازمندى مخمل زرباف ضيا در راه آن شهسوار عرصهء سلطنت پاانداز مىگسترانيد . زمين از فيض پابوس ميمنت‌مأنوس ، فلك را به چشم نمىآورد و آسمان غبار موكب عالىكوكب را سرمهء چشم ماه و خورشيد مىكرد .
جولان ترا سجده كند مومن و كافر * محراب بود از دو طرف خانهء زين را
نهم شوال مسعود الفال قرين الوف افضال ، آن خسرو كثير النوال عظيم الاقبال ، به دار الملك كابل نزول اجلال نمود و سكنهء آن مكان را مشاهدهء طلعت همايون منشرح الحال و مرفه البال فرمود . خلايق را آب رفته به جو آمد و رنگ شكستهء ناكامى به هزاران فروغ دوست‌كامى به رو آمد .
مژده مقدمش ار گوشزد گل گردد * خنده‌اش تا سر ديوار چمن مىآيد
زين بشارت زنى ار بر لب ديوار انگشت * چون لب غنچهء خندان به سخن مىآيد
دار الملك كابل معموره‌اى است در نهايت لطافت و طراوت و شهرى است در غايت خضرت و نظافت . شهرى بهشت‌تمثال كه هر كوى دلجويش شرح گلشنى است به خط ياقوت نوشته و بلدهء جنت‌منوال كه رياض الفيض در هر گل زمينش شگفته ؛ هر باغش حديقه‌اى است كه سوادش عين الحيوة را هم‌آغوش سيه‌روزى ساخته و لطافت كوچه و بازارش كوچهء كهكشان و بازار كواكب را از نظر انداخته ؛ عارفان از معنى آگاه ، عاشقان