تاريخ احمدشاهى ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٣

ذكر به هم خوردگى دولت شاهزاده احمد پسر محمد شاه پادشاه هندوستان و وقوع مخالفت و نفاق فيما بين او و امراى سموّ المكان

منطوق « وَ سَعى فِي خَرابِها » در هدم بنيان زندگى يك‌ديگر تهاون و تأخير نكرده و از هر طرف لشكريان جرّار به معاونت و معاضدت رفقا از يك گريبان سر برآورده ، داد خصم‌افگنى و عدوشكنى مىدادند و به امداد و اعانت هم ، بازوى سعى و جهد مىگشادند . بالجمله از ستيز و آويز بهادران خون‌ريز ، آشوب روز رستخيز پيدا و شر و شور « يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ » * هويدا گشت . تفنگ بلندآهنگ ، به تفسير « فِيهِ ظُلُماتٌ وَ رَعْدٌ وَ بَرْقٌ » آتش زبان و زبان عالميان از خروش توپ و بادلج در تشريح معنى « أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ مِنَ الصَّواعِقِ » گرم‌بيان بود . هر شجاعى كه حريف و مقابل خود را به تيغ خون آميغ سر مىبريد به آيهء « أَنْزَلْنَا الْحَدِيدَ فِيهِ بَأْسٌ شَدِيدٌ » ناطق مىگرديد . پيكان سريع السير تير از هر جانب به اداى پيام‌هاى تند و تيز مىدويد و مفهوم « ما عَلَى الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ » * رزمجويان گوش به آواز را دلنشين مىگردانيد . شمشير برق‌نظير در قتل سپاه دستى از آستين نيام برآورد و با آئينى كشش و كوشش سر كرد كه هر فرد از افراد رزم‌گزينان به كريمهء « مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ » زبان مىگشود و به حكم « فَافْعَلُوا ما تُؤْمَرُونَ » گردن اطاعت پيش او خم مىنمود .

درافتادند با هم جنگ‌جويان * زدند آتش به جان‌ها شعله‌خويان

سلامت رخت بربست از چپ و راست * از آب تيغ ، توفان اجل خاست

به هر جانب ز فيض آب پيكان * شكفته گلشن زخم نمايان

از آن سرها كه از زين بر زمين سود * زمين صحن دكان كله‌پز بود

بالجمله از صلابت نبردجويان ، خنجر در دست ترك فلك لرزان و از سطوت شجاعت‌شان ، سنان سماك رامح سر در گريبان بود . هر يكى به قصد عدوكشى بر كمان دلاورى زه بسته و به صد جرأت در كمين دشمن‌شكنى نشسته

به كين‌خواهى ميان را تنگ بسته * دل چون سنگ را بر جنگ بسته

تيغ‌بندان سنان‌گزار ، از زهر هلاهل تيغ ، اعادى را جرعهء مرگ مىچشانيدند و به پيچ و تاب كمند گلوگير ، دشمن‌ها را زنده اسير مىگردانيدند و خرمن اميد بدسگالان را از شعلهء صمصام برق‌فام ، تودهء خاكستر مىنمودند و جگر خصمان را از زبان‌درازى سنان خون‌چكان ، به رنگ شقايق نعمان به خون مىآلودند . در اين اثنا والى خطهء نيم‌روز ، يعنى خورشيد جهان‌افروز ، به ديار مغرب متوجه گرديد و ظلام شام سرتاسر عالم را تيره و تار گردانيد و تشخيص و تفريق و دشمن و دوست ، به سبب ظلمت و تاريكى محال و سپاه