تاريخ الادب في ايران من الفردوسى الى السعدى — الصفحة ١٨٢

[ « الأسدي » هو الذي أكمل وأحكم « شعر المناظرة » ]

روز را عيب بطعنه چه كنى كايزد عرش * روز را پيش ز شب كرد ستايش بقسم

روزهء خلق كه دارند بروزست همه * بحرم نيز بروزست حج از رب حرم

عيد وآدينهء فرخ عرفه وعاشورا * همه روزست چو بيني بهم از عقل وفهم

روز خواهد بود برخاستن خلق بحشر * روز شد نيز وجود همه مردم ز عدم

تو بعاشق نه برنجى وبأطفال نهيب * در تن ديودلى بر دل بيمار ستم

بوم وخفاش بشب مرغ وسيه‌جنى وديو * دزد أكثر همه شب كرد وهمه أهل نهم

من بأصل از خور چرخم تو بجنس از دل خاك * من چو تابان ضوء نارم تو چو تاريك فحم

روى آفاق ز من خوب نمايد ز تو زشت * ديدهء خلق ز من نور فزايد ز تو نم

مر مرا گونهء اسلام وترا گونهء كفر * مر مرا جامهء شاديست ترا جامهء غم

تو بچهر از حبشي فخر بحسن از چه كنى * حبشي را چه رسد حسن اگر هست صنم

سپه وخيل نجوم چه باشند كه بباك * بگريزند چو خورشيد من افراخت علم

چه زيان كت به نبي پيش ز من داشت خداى * در نبي نيز هم از پيش سميعست أصم

خلق الموت بخوان گرچه حيات از پس اوست * به ز موتست بهر حال حيات آخر هم