تاريخ الادب في ايران من الفردوسى الى السعدى — الصفحة ١٨١

[ « الأسدي » هو الذي أكمل وأحكم « شعر المناظرة » ]

گفت شب : فضل شب از روز فزون آمد از آنك * روز را باز ز شب كرد خداوند قدم

نزد يزدان ز پرستنده واز عابد روز * ساجد وعابد شب راست فزون قدر وقيم

قوم را سوى مناجاة بشب برد كليم * هم بشب گشت جدا لوط ز بيداد وستم

قمر چرخ بشب كرد محمد بدو نيم * سوى معراج بشب رفت هم از بيت الحرم

هر مهى باشد سى روز وبقرآن شب قدر * بهتر از ماه هزار است ز بس فضل وشيم

سترپوش است شب وروز نمايندهء عيب * راحت افزاست شب وروز فزايندهء ألم

هست در روز ز أوقات كه تهيست نماز * وز نماز همه شب فخر نبي بود وأمم

منم آن شاه كه تختم ز مى است إيوان چرخ * مه سپهدار وهمه أنجم سياره خدم

هر مه سال عرب را عدد از ماه منست * بر سر منست از پر جبريل رقم

بر رخ ماه من آثار درستيست پديد * بر رخ وچهرهء خورشيد تو آثار سقم

راست خورشيد تو چندانكه بسالى برود * كم ز ما هي برود مه از كيف وز كم

* * *

روز از شب بشنيد اين وبرآشفت وبگفت * خامش كن چه درآئى سخن نامحكم