تاريخ الادب في ايران من الفردوسى الى السعدى — الصفحة ١٧٢

مؤلفات الفردوسي :

اگر مرگ كس را نيوباردى * ز پير وجوان خاك بسپاردى

[ 10 ] اگر آتشى گاه افروختن * بسوزد عجب نيست زو سوختن

بسوزد چو در سوزش آيد درست * چو شاخ نو از بيخ كهنه برست

دم مرگ چون آتش هولناك * ندارد ز برنا وفرتوت باك

جوان را چه بايد بگيتى طرب * كه نى مرگ راهست پيرى سبب

درين جاى رفتن نه جاى درنگ * بر اسپ قضا گر كشد مرگ تنگ

[ 15 ] چنان دان كه دادست بيداد نيست * چو داد آمدش بانگ وفرياد چيست

جوانى وپيرى بنزد أجل * يكى دان چو در دين نخواهى خلل

دل از نور إيمان گر آگندهء * ترا خامشى به كه تو بندهء

پرستش همان پيشه كن با نياز * همه كار روز پسين را بساز

برين كار يزدان ترا راز نيست * اگر ديو با جانت انباز نيست

[ 20 ] بگيتى در ان كوش چون بگذرى * سرانجام إسلام با خود برى

كنون رزم « سهراب » گويم درست * از ان كين كه أو با پدر چون بجست