المعيار و الموازنة ( فارسي ) — الصفحة ٦١
نامهء امير المؤمنين على بن ابى طالب عليه السلام به عثمان بن حنيف والى خود بر بصره پس از آنكه خبر صحيح حركت طلحه و زبير به او رسيد ، و فرمان دادن او به نيكوكارى و روش پسنديده ، و پاره‌اى از مكارم اخلاقى او با اصحاب جمل
( 1 )
نامهء امير المؤمنين على بن ابى طالب عليه السلام به عثمان بن حنيف والى خود بر بصره پس از آنكه خبر صحيح حركت طلحه و زبير به او رسيد ، و فرمان دادن او به نيكوكارى و روش پسنديده ، و پاره‌اى از مكارم اخلاقى او با اصحاب جمل
نامهء امير المؤمنين على بن ابى طالب عليه السلام به عثمان بن حنيف والى خود بر بصره پس از آنكه خبر صحيح حركت طلحه و زبير به او رسيد ، و فرمان دادن او به نيكوكارى و روش پسنديده ، و پاره‌اى از مكارم اخلاقى او با اصحاب جمل
هنگامى كه خبر صحيح حركت آن قوم به سوى بصره و پيمان‌شكنى و بيرون رفتن ايشان از فرمانبردارى به اطلاع على عليه السلام رسيد ، اين نامه را براى والى خود بر بصره نوشت :
« به نام خداوند بخشايندهء مهربان از بندهء خدا على امير مؤمنان به عثمان بن حنيف اما بعد ، همانا كه پيمان‌گسلان نخست با خداى خود - بر بيعت با من - پيمان بستند و سپس آن را گسستند و آهنگ شهر تو كرده‌اند . شيطان ايشان را پيش مىراند و آنان چيزى را اراده كرده‌اند كه خداوند به آن راضى نيست و خداوند نيرومندتر و سخت‌عقوبت‌تر است . اگر به شهر تو آمدند نخست آنان را به حق و بازگشت به وفادارى نسبت به عهد و ميثاق خدايى كه بر آن بيعت كرده‌اند فراخوان . اگر پذيرا شدند با آنان خوش‌رفتارى كن و به آنان بگو به همان جا كه از آنجا آمده‌اند بازگردند ، و اگر نپذيرفتند و به ريسمان پيمان‌گسلى دست يازيدند ، با آنان جنگ كن تا خداوند ميان تو و ايشان حكم فرمايد . » « 1 »
( 2 ) پس از اينكه على كه خدايش از او خشنود باد بر آنان پيروز شد ، زخميهاى ايشان را نكشت . خانه‌هاى آنان را نگشود . كسانى را كه گريخته بودند تعقيب نفرمود و اموال آنان را به غنيمت نگرفت و در همهء احوال فرمان و حكم خدا را دربارهء ايشان پيروى كرد .
( 3 ) آنگاه محمد بن ابى بكر و عمار بن ياسر را خواست و به آن دو دستور داد خود را نزديك كجاوهء عايشه برسانند و همان جا باشند ، همين‌كه قوم پراكنده شدند نزديك روند و مانع از هجوم مردم به كجاوه شوند و او را پوشيده و محترم بدارند و مردم را كنار زنند كه مبادا چيزى از عايشه براى مردم ديده شود كه روا نيست و اين كار براى حفظ عايشه و
( 1 ) ابن ابى الحديد اين نامه را ضمن شرح خطبه 173 در شرح نهج البلاغه ، ج 9 ، ص 312 به نقل از ابو مخنف و كلبى با افزونى اين عبارت كه « اين نامه را از ربذه نوشتم و شتابان به خواست خداوند سوى تو مىآيم ، اين نامه به خط عبيد الله بن ابى رافع در سال سى و شش نوشته شد » آورده است .