كشف اليقين ( فارسي ) — الصفحة ٣٩٠

مبحث بيست و يكم : پيرامون اخبار مربوط به آيات نازل شده در حق على ( ع ) به نقل از جمهور :

درختى است در بهشت كه ريشه آن در خانهء على ( ع ) است و در بهشت خانه‌اى نيست مگر آن كه شاخه‌اى از شاخه‌هاى اين درخت در آن قرار دارد . « 1 » « 2 »

( 1 ) ابن عبّاس در بارهء آيهء : فَإِمَّا نَذْهَبَنَّ بِكَ فَإِنَّا مِنْهُمْ مُنْتَقِمُونَ « 3 » - آمده است كه گفته : منظور از مُنْتَقِمُونَ على ( ع ) است . « 4 » « 5 »

( 1 ) همان . ( 2 ) شيخ مظفّر در دلائل الصّدق 2 / 294 مىگويد : « دلالت اين آيه بر امامت امير المؤمنين ( ع ) از دوروست : اوّل : اين كه آيه روشن مىكند على ( ع ) اهل بهشت است و پيش‌تر بارها گفته شده است معرفى شخص او به اين كه بهشتى است مقتضى عصمت او و برترى او به ديگران است . دوم : اين كه يكى بودن خانهء پيامبر ( ص ) و ولىّ ، دليل آن است كه هر دو همچون جان واحد و در يك منزلت هستند ، پس على ( ع ) برترين و بهترين مردم حتّى انبياست و بر اين پايه ، هر آينه امام امّت خواهد بود . ( 3 ) زخرف / 41 ؛ و اگر تو را ببريم ، از آن‌ها انتقام مىگيريم . ( 4 ) همان . ( 5 ) ابن بطريق در خصائص / 156 مىگويد : « او كسى است كه خداى خبر داده است پس از رفتن پيامبر در جايگاه او خواهد نشست و حقّ الهى را از كافران و مشركان خواهد ستاند و در انتقام كشيدن از دشمنان خداوند شريك پيامبر ( ص ) است و اين موجب بر پا شدن دين خداوند سبحان است و كسى در اين مهم ، شريك پيامبر ( ص ) نيست و در جايگاه او نخواهد نشست مگر آن كه به دليل نصّ قرآن كريم در ولاى امّت ، جاى او را بگيرد . » شيخ مظفّر در دلائل الصّدق 2 / 296 براى كسانى كه ادّعا كرده‌اند آيه تنها در برگيرندهء كافران زمان پيامبر ( ص ) است چنين توضيح مىدهد : « اگر على ( ع ) همان كسى است كه به مقتضاى اين اخبار ، خداوند وعده داده است پس از پيامبر به وسيلهء او انتقام كشد پس او همان امام خواهد بود ، زيرا نشستن در جايگاه پيامبر در امورى كه در عملكرد خلفا و امامان مناسب‌تر است در امامت او آشكار و هويداست ، و اگر بپذيريم كه آيات براى كافران نازل شده است پس متجاوزان به حقّ امير المؤمنين ( ع ) نيز از اين دسته خواهند بود ، چه ، امامت او را انكار كردند و امامت از اصول دين به شمار مىآيد ، به علاوهء آن كه پيامبر ( ص ) فرموده است : « جنگ با تو جنگ با من است » ، و خداوند در قرآن كريم آورده است : مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ . . . الآيه پس اين آيه در حقّ على ( ع ) و كسانى نازل شده است كه با او جنگيده‌اند ، به علاوهء اين كه دلايل ديگرى نيز در ميان است كه به كفر آن‌ها دلالت مىكند و لو حكما . »