كشف اليقين ( فارسي ) — الصفحة ٢٢٧

مبحث ششم : در وجوب محبّت و مودّت به على ( ع ) :

مبحث ششم : در وجوب محبّت و مودّت به على ( ع ) :

مبحث ششم : در وجوب محبّت و مودّت به على ( ع ) :

( 1 ) خداوند متعال مىفرمايد : قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى « 1 » - ، و امير المؤمنين سرور ذوى القربى است . « 2 »

( 1 ) شورى / 23 . ( 2 ) مصنف در نهج الحق / 175 در ذيل همين آيه مىگويد : « وجوب مودّت ، مستلزم وجوب طاعت است » . شيخ مظفّر پس از بيان آياتى در مفهوم قربى در دلائل الصدق 2 / 125 مىگويد : « پس مشخّص مىشود كه مراد از آيه چهار تن مطهّر است ، و همين آيه دليل برترى و عصمت آن‌ها و گواه اين است كه آن‌ها برگزيدگان خداوند سبحان‌اند ، زيرا اگر چنين نمىبود تنها مودّت آن‌ها واجب نمىگشت و مودّت آن‌ها به اين جايگاه بىمانند نمىرسيد ، چرا كه اين مودّت ، همان اجر تبليغ و رسالتى است كه هيچ اجر و حقى بدان نمىماند و از همين رو خداوند مودّت به نزديكان نوح و هود را اجر تبليغ آن دو قرار نداد ، بلكه نوح گفت : لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّه و هود گفت : لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى الَّذِي فَطَرَنِي أَ فَلا تَعْقِلُونَ ، پس امامت در خويشان پيامبر اكرم ( ص ) منحصر است ، چه ، امامت مفضول با امامت فاضل صحيح نيست چه رسد به چنين فضل درخشانى ، به علاوهء آن چه مصنّف ( ره ) بيان داشت در اين كه وجوب مطلق مودّت مستلزم فرمانبرى مطلق است و ضرورتا عصيان و سركشى با مودّت مطلق و وجوب مطلق فرمانبرى منافات دارد كه خود مستلزم عصمتى است كه شرط امامت مىباشد و بنا به اجماع ، معصومى هم جز آن‌ها نيست ، پس امامت به ويژه با وجود وجوب فرمانبرى همهء امّت از ايشان ، منحصر در آن‌هاست » . سيّد شبّر در حقّ اليقين 1 / 270 مىگويد : « وجوب مودّت ، مستلزم وجوب طاعت است ، زيرا مودّت با عصمت ، واجب مىگردد ، چه ، با وجود ارتكاب خطا از سوى آن‌ها ترك مودّت ايشان واجب مىگردد ، چنان كه خداوند مىفرمايد : لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ [ مجادله / 22 ؛ ] ، و بنا به اتّفاق جز آن‌ها كسى معصوم نيست . پس على و دو پسر او امام مىباشند » . ابن بطريق در خصائص / 88 پس از سخن پيرامون اين كه وجوب مودّت اهل بيت به دليل آيه مباهلهء همچون وجوب مودّت پيامبر ( ص ) است مىگويد : « اين سخن پروردگار نيز دليل وجوب فرمان بردن از ايشان است : مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ ، و از آن جا كه مودّت به ايشان همچون مودّت به پيامبر اكرم ( ص ) است پس بايد فرمانبرى از ايشان همچون فرمانبرى از پيامبر اكرم ( ص ) باشد و آن نيز همچون فرمانبرى از پروردگار است به دليل اين سخن پروردگار كه : مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ . اين قوىترين دليل است در وجوب پيروى از ايشان ( ع ) و « الّا » در اين آيه به معناى « غير » است كه به مفهوم بزرگداشت امر آن‌ها و تجليل از خود آن‌هاست » . بنگريد به : كشف المراد / 418 ، الفصول المهمّه / 220 .