تاريخ الغيبة الكبرى ( تاريخ غيبت كبرى ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٢٦

زمينهء دوم : رشد و حركت تكاملى شايستگى رهبر

راه دعوت خود بر طرف كرده و همهء ناهمواريها را هموار و نرم كند .

( 1 ) اگر گفته شود : اين مقدار قابليّت و شايستگى را ، رهبر در نخستين مرحلهء رهبرى داراى است ، چه نيازى دارد كه بر آن بيفزايد و به درجهء كاملتر برسد ؟

گوئيم : شكّى نيست كه شايستگى رهبرى جهانى در همان مرحلهء اوّل وجود دارد . لكن اين شايستگى قابل كم و زياد شدن است و بديهى است كه هر چه ريشه نيكوتر باشد ، ميوه‌اش نيكوتر و زيباتر خواهد بود ، و پىآمدها با عميقتر شدن ريشه‌ها عميقتر و ژرفتر مىگردد . اين رهبر نيز اين قاعده مستثنى نيست كه اگر بعد از مقام عصمت به مقام بالاترى دست پيدا كند ، كارها و برنامه‌هايش با موفّقيّت و سهولت بيشترى انجام مىشود و نتايج بيشترى خواهد گرفت . ( در جهت سوم همين مبحث تفصيل و شرح بيشترى در اين باره خواهيم داد . )

( 2 ) جهت دوم :

كيفيّت به دست آوردن اين نظريّه از روى ادلّهء اسلامى : « قرآن مجيد و سنّت شريف » .

محكمترين اين ادلّه ، روايت صريحى است كه مرحوم كلينى در كتاب كافى ، با سندى صحيح از حضرت امام جعفر صادق - عليه السلام - روايت كرده است كه حضرت فرمود : اگر ما فزونى نيابيم كاسته مىشويم و پايان خواهيم پذيرفت . « 10 »

روايات ديگر نيز به همين مضمون از حضرت صادق و حضرت هادى - عليهما السلام - با دو سند ديگر نقل شده است .

( 3 ) در روايت ديگرى از حضرت باقر - عليه السلام - نقل كرده است كه حضرت همين جملهء فوق را فرمودند و بعد راوى سؤال مىكند : آيا شما بر خود چيزى مىافزائيد كه رسول خدا آن را نمىدانست ؟

حضرت فرمود : آگاه باش كه هرگاه چيزى بخواهد بر ما افزوده شود ، اوّل بر رسول خدا عرضه مىگردد و سپس بر ائمّه - عليهم السلام - و آنگاه به

( 10 ) كافى 1 / 255 .