تاريخ الغيبة الكبرى ( تاريخ غيبت كبرى ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٣٠
قسم ششم : اخبارى كه از وقوع نمونه‌هايى از انحراف و تجاوز و گناه و پليدى در جامعه اسلامى خبر مىدهد :
از خودگذشتگى نشان مىدهند .
( 1 ) سلمان گفت : اى رسول خدا ، آيا اينها شدنى است ! ؟
فرمود : آرى اى سلمان ، سوگند به خدايى كه جانم در دست اوست . اين امور هنگامى اتفاق مىافتد كه پرده محرمات الهى دريده شده گناهان و كارهاى زشت به بار آيد ، بدكاران بر نيكوكاران سلطه يافته و دروغ شايع و بازگو گردد ، لجاجت و پافشارىهاى نابجا آشكار شده ، فقر و تهيدستى و بيچارگى همه جا را بگيرد ، در لباس و پوشش بر يكديگر مباهات كنند ، و در غير فصل باران ، باران بر آنها ببارد . آلات قمار - يا طبل - و ابزار موسيقى را نيكو شمرده ، امر به معروف و نهى از منكر را زشت شمارند ، تا آنجا كه در آن زمانه ، مؤمن از كنيز بىارزشتر و خوارتر به حساب آيد ، خوانندگان قرآن و عابدان به سرزنش يكديگر مىپردازند ، اينان در ملكوت آسمانها به نام پليدها و نجسها خوانده شوند .
( 2 ) سلمان گفت : اى رسول خدا ، آيا اينها شدنى است ! ؟
فرمود : آرى ، سوگند به خدايى كه جانم در دست اوست . اى سلمان ، در اين هنگام ثروتمند بر تهيدست ترحّم نمىكند ، تا آنجا كه سائلى در بين جمعيّتى از مردم چيزى مىطلبد و هيچ كس در طول هفته چيزى در كف دست او نمىگذارد .
( 3 ) سلمان گفت : اى رسول خدا ، آيا اينها شدنى است ! ؟
رسول خدا فرمود : آرى اى سلمان ، سوگند به خدايى كه جانم در كف قدرت اوست . در اين هنگام « رويبضه » سخن مىگويد .
سلمان پرسيد : پدر و مادرم فداى تو اى رسول خدا ، رويبضه چيست ؟
حضرت فرمودند : يعنى در امر مردم كسى سخن مىگويد [ كه نمىبايست سخن بگويد و ] قبلا سخن نگفته است . « 87 » »
( 4 ) 7 ) شيخ صدوق در كتاب من لا يحضره الفقيه « 88 » از اصبغ بن نباته ، و او از حضرت امير المؤمنين على - عليه السلام - روايت كرده است كه حضرت مىفرمود :
« در آخر الزمان و به هنگام نزديكى ساعت كه بدترين زمانه‌ها است ،
( 87 ) در مورد « رويبضه » مراجعه شود به سنن ابن ماجه 2 / 1340 و مدارك ديگر . ( 88 ) فقيه 3 / 247 ؛ منتخب الاثر / 426 .