تاريخ الغيبة الكبرى ( تاريخ غيبت كبرى ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٣
- 4 - [ اهميّت بيشتر غيبت كبرى در روايات ]
« هرگاه قائم قيام كند مردم مىگويند : كجا است وى ، درحالىكه استخوانش پوسيده است ! » ( 1 ) و بازهم از همان حضرت « 20 » نقل شده است كه فرمود :
« هرگاه مردم ، امام خويش را از دست دادند ( و به او دسترسى نداشتند ) روزگارى بر آنها خواهد گذشت كه چيزى را از چيز ديگر نمىشناسند . سپس خداوند عزّ و جل صاحبشان را آشكار خواهد كرد . »
( 2 ) و نيز فرمود « 21 » :
« چگونه خواهيد بود شما ، هرگاه به جايى رسيديد كه نه پيشوايى رهنما و نه نشانه‌اى ديدنى وجود داشته باشد » .
( 3 ) شيخ صدوق ( ره ) از حضرت حسين بن على - سلام اللّه عليه - روايت نموده « 22 » كه حضرت فرمود :
« براى او - حضرت مهدى عليه السلام - غيبتى است كه در آن گروههايى از دين برگشته و گروهى ديگر پابرجاى خواهند ماند . پس بانگ زده مىشود و بدانان گفته مىشود : اين وعده كى است ، اگر راست مىگوييد ؟ ! آگاه باشيد ! آن كس كه در غيبت او بر آزار و تكذيب پاى بر جاى باشد ، به منزلهء كسى خواهد بود كه در پيشگاه رسول خدا جهاد مىكند . »
( 4 ) و از امام زين العابدين - سلام اللّه عليه - روايت شده « 23 » كه فرموده است :
« . . . سپس غيبت دوازدهمين ولىّ خدا ادامه مىيابد . . . همانا مردم زمان غيبتش كه به امامت آن حضرت معتقد و منتظر ظهورش مىباشند از مردم هر زمانى برتر مىباشند ، زيرا خداوند تبارك و تعالى ، آن اندازه عقل و فهم و شناخت به آنها مىدهد كه غيبت نزد آنها همچون مشاهده و ظهور خواهد بود . آنان را خداوند همپايهء مجاهدين در پيشگاه رسول خدا ، كه با شمشير پيكار مىكنند ، قرار خواهد داد . . . »
( 20 ) غيبت نعمانى / 158 . ( 21 ) غيبت نعمانى / 158 . ( 22 ) كمال الدّين / 317 . ( 23 ) كمال الدّين / 320 .