تاريخ الغيبة الكبرى ( تاريخ غيبت كبرى ) ( فارسي ) — الصفحة ١٨٨

ديدگاه پنجم : بررسى كلمات و مضامين نامه اوّل

( 1 ) نكتهء نهم :

سخن حضرت كه فرمود : « هرگاه ماه جمادى الاولى همين سال رسيد ، از رويدادهاى آن ماه عبرت گيريد و از خواب غفلت براى رويارويى با رويداد بعدى بيدار شويد . »

اين رويداد را نتوانستيم از تاريخ به دست آوريم و تاريخ همه رويدادها را ثبت نكرده است . آرى ، چندين حادثه طبيعى بعد از آن زمان اتفاق افتاده كه در فراز بعدى به آن اشاره خواهيم كرد .

( 2 ) نكتهء دهم :

فرمايش حضرت : « به زودى نشانه و آيتى آشكار در آسمان برايتان پديدار خواهد شد و در زمين نيز همچون آن روى خواهد داد » .

ظاهر سياق عبارت آن است كه اين رويدادها در جمادى الاولى همان سال 410 هجرى قمرى اتفاق خواهد افتاد .

( 3 ) تاريخ ، رويداد روى زمين را برايمان چنين بازگو مىكند كه : در نيمه همان ماه جمادى الاولى ، درياى شور طغيان كرده و آب به ايله رسيد و بعد از دو روز وارد شهر بصره گرديد « 37 » . رويداد آسمانى نيز عبارت از سقوط پىدرپى شهابهاى درشت آسمانى است كه مورّخين از آنها به سقوط ستاره‌ها تعبير كرده‌اند ، كه به هنگام سقوط ، صداهاى هولناكى همراه با رؤيت روشنايى شديدى ، شنيده مىشد . اين حادثه در سال 417 بود .

اين رويداد ، گرچه در سال صدور نامه نبوده است ، لكن چون چندان فاصله زيادى با سال صدور نامه نداشته و نامه هم خطاب به عموم شيعيان بوده و شامل تمام مردم مىشده است ، خواه‌ناخواه اين اندازه فاصله زمانى با متن نامه ، منافات پيدا نمىكند .

اگر گفته شود كه : ظهور عبارت نامهء حضرت در آن است كه اين رويدادها در همان ماه جمادى الاولى سال 410 واقع خواهد شد .

( 37 ) حاشيهء كامل 7 / 303