علوم القرآن ( علوم قرآنى ) ( فارسى ) — الصفحة ١١٩

شبههء دوم

و همهء سپرده‌هاى خداوند را به سويى افكندند ، و از آنها همه تبرّى جستند .

3 . از على بن سويد روايت كرده‌اند كه گفت :

به ابو الحسن موسى عليه السّلام كه در زندان به سر مىبرد ، نامه نوشتم . . .

پاسخ آن حضرت را تماما مىآورد تا مىرسد به اين عبارت كه آن حضرت فرمود : خداوند كتاب خود را به امانت به آنان سپرد و آنان كتاب خدا را تحريف و تبديل كردند .

4 . از عبد الاعلى روايت كرده‌اند كه گفت :

ابو عبد الله عليه السّلام فرمود : اهل عربيّت كلام خداوند عزّ و جل را از مواضع خود تحريف مىكنند .

در هيچ يك از اين روايات ، دلالتى بر وقوع تحريف در قرآن كريم به معناى زياده و كم ، وجود ندارد . تنها دلالت دارند بر اين كه در قرآن كريم ، تحريف به معناى حمل بعضى از الفاظ و عبارات آن بر معانى ديگرى جز معناى مقصود خداوند سبحان ، واقع شده ، و بر اثر آن قرآن از اهداف و مقاصد خود ، دور شده است .

در وقوع اين نوع تحريف ، در قرآن كريم ، هيچ شكّى نداريم ، و پذيرفته‌ايم كه تحريف قرآن كريم ، به اين معنا ، از سوى برخى از مسلمانان خواسته يا ناخواسته ، با توجّه به اختلاف تفاسير قرآن و تباين آنها با يكديگر ، صورت گرفته است ؛ امّا ، در اين مسأله آفت و زيانى براى عظمت قرآن ، يا تأييدى براى شبههء مورد بحث ، نمىيابيم . قرآن خود در آيهء هفتم سورهء آل عمران ، آنجا كه از محكم و متشابه سخن به ميان آورده ، به اين نوع از تحريف اشاره كرده است . چنان كه روايت كلينى در كافى از امام باقر عليه السّلام در نامه‌اى كه به سعد الخير نوشته است ، دلالت دارد . امام عليه السّلام فرمود :

« از جمله موارد نبذ كتاب كه مرتكب شدند آن بود كه حروف قرآن را بر پاى داشتند و حدود قرآن را تحريف كردند . اينان قرآن را روايت مىكنند ، امّا رعايت نمىكنند . جاهلان را آن حفظ روايت اينان خوش