رسم المصحف ( رسم الخط مصحف ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٠

1 . موضع دانشمندان جديد

نمونه‌هاى متعددى وجود دارد كه شايد بدترين آنها صداى «

S

» و علامت نوشتارى آن باشد . مثلا علامت «

S

» در كلمهء «

Sing

» ( به معناى مىخواند ) صداى «

S

» مىدهد و در كلمهء «

Rose

» ( به معناى گل ) صداى «

Z

» و در كلمه «

Sugar

» ( به معناى شكر ) صداى «

S

» مىدهد .

همچنين مىتوان صداى «

S

» را به وسيلهء علامت «

C

» در كلمهء «

Rice

» و «

SS

» در كلمهء «

Fuss

» ( به معناى هرج ) و « » در كلمهء «

Crescent

» ( به معناى هلال ) و «

Sch

» در كلمهء «

Schism

» ( به معناى شكافته شدن ) نشان داد .

البته در عربى نيز براى اين حالت مثالهاى چندى وجود دارد كه نمونهء آن كتابت « الف » به شكل ياء ، در بعضى از كلمات است ، مانند : « على ، رمى ، مسعى ، مصطفى . . . » و همچنين كتابت « الف » به شكل « واو » در كلمات خاصى كه در مصحف آمده ، مانند : « الصلاة ، الزكوة » و شايد كتابت « همزه » ، گاهى به صورت « واو » و گاهى به صورت « ياء » از اين قبيل باشد .

2 . وجود علامتهايى در كتابت ، بدون اينكه در مقابل آنها صدايى در كلام منطوق باشد .

و لغت انگليسى پر از مثالهايى از اين نوع است ، مانند : «

Psychology

» ( علم النفس ) ، «

Talk

» ( سخن مىگويد ) ، «

Knight

» ( سوار ) و «

Unique

» ( تنها ) كه در كلمهء اوّل ، علامت «

P

» در تلفظ نمىآيد و همچنين در كلمهء دوم ، علامت «

L

» و در كلمهء سوم ، علامت «

K

» خوانده نمىشود . و كلمهء چهارم ، با دو علامت «

Ue

» ختم مىشود ، در حالى كه در تلفظ با صداى «

K

» ختم مىشود كه با علامت «

q

» نوشته شده است .

نمونه‌هاى اين نوع ، در عربى بسيار اندك است ، مانند : الف در « مائة » و الف بعد از واو جمع در آخر كلمه ، مانند : « رموا » و واو در « عمرو ، اولئك » و ياء در « باييد ، بآيية » . به زودى تفصيل اين مطلب خواهد آمد .

3 . عموم كتابتهاى الفبايى ، بسيارى از تفاصيل شدت ، و آهنگ كلمه و مانند آنها را مهمل گذاشته است . همچنين مىبينيم كه كتابتهاى سامى قديم ، حركتهاى كوتاه يا بلند را مهمل گذاشته است ، البته اين از مواردى است كه با گذشت زمان و با يك حركت تكميلى ، آن را جبران كرده‌اند و ما بقاياى آن را امروز در كلمات معينى ، در كتابت خود مىبينيم ، مانند : « هذا ، هذه ، ذلك ، لكن . . . »