اقتباس از قرآن كريم ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٧
فصل [ 10 ] : آتش
آخرت با آن از همهء دشمنان خويش انتقام مىستاند ، ولى هيچ آدميزاده‌اى آن را بر ضد آدميزاده‌اى ديگر و هيچ زنده‌اى آن را بر زندهء ديگر استحقاق نمىيابد ، نه به رفتار و كردارى ، نه به ستمى و نه به خيانت و تجاوزى ، بلكه بندگان تنها به دشمنى با خداوند سزامند آتش مىشوند و خداوند با اين آتش دل دوستان خود را تسلا مىدهد و انتقام آنان را از دشمنانشان در آخرت مىستاند . اين در حالى است كه هرچه خداوند آن را به خود نسبت دهد آن را منزلتى و الا بخشيده و كارش را استوار بداشته است . خداوند دربارهء آتش چنين كرده و فرموده است : نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ « 1 » . وجهى ديگر از منت نهادن خداوند بر بندگان خويش نيز آن است كه در اين آيه خطاب به جن و انس بيان داشت و فرمود : يُرْسَلُ عَلَيْكُما شُواظٌ مِنْ نارٍ وَ نُحاسٌ فَلا تَنْتَصِرانِ « 2 » . سپس در ادامه همين سخن فرمود : فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ « 3 » . البته ، مقصود خداوند آن نيست كه سوزاندن بنده در آتش از نعمت‌ها و منت‌هاى الهى است ، بلكه مقصود آن است كه اگر بتوان با هشدار راست ، بندگان را از كارهاى ناشايست بازداشت ، اين خود مصداقى از نعمت‌هاى سرشار و منت‌هاى گرانسنگ خداوند خواهد بود .
تا پيش از آمدن حق ، قاطبهء مردم و همهء امت‌ها گمراهانه در گراميداشت آتش پاى مىفشردند ، آن‌گونه كه گروهى بسيار ، به دليل زياده‌روى ، تا پرستش آتش پيش رفتند . آتش آسمان يعنى خورشيد و همانندهايش پرستش شده‌اند ، آن‌گونه كه فرمود : وَجَدْتُها وَ قَوْمَها يَسْجُدُونَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُونِ اللَّهِ « 4 » و وَ أَنَّهُ هُوَ رَبُّ الشِّعْرى « 5 » ؛ چراكه برخى از ملت‌ها اين سياره را مىپرستيدند . ممكن است در روايت‌ها و نيز در سنت برخى از پيامبران آمده باشد كه از باب خداپرستى و خدادوستى و به عنوان سپاس نعمت خداوند كه آتش را ارزانى داشته است ، چيزهايى حاكى از بزرگداشت آتش رسيده باشد و در نتيجه برخى از مردم حق و ناحق را به هم درآميزند و راه خطا گيرند و آن اندازه از پرستش آتش را روا پندارند . اهل كتاب مدعىاند كه خداوند آنان را به آتش سفارش كرده و فرموده است : آتش را در خانه‌هاى من خاموش مكنيد . از همين‌رو همواره در كنيسه‌ها و كليساها و پرستشكده‌هاى آنان همه وقت ،
( 1 ) . همزه / 6 : آتش افروختهء خداست . ( 2 ) . رحمان / 35 : بر شما شراره‌هايى از تفته آهن و مس فروفرستاده خواهد شد و از كسى يارى نتوانيد طلبيد . ( 3 ) . رحمان / 36 : پس كدام‌يك از نعمت‌هاى پروردگارتان را منكريد ؟ ( 4 ) . نمل / 24 : او و قومش را چنين يافتم كه به جاى خدا به خورشيد سجده مىكنند . ( 5 ) . نجم / 49 : و هم اوست پروردگار ستارهء شعرى .