اقتباس از قرآن كريم ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٩

فصل [ 2 ] : همسويى معنايى با آيات

شعبى دربارهء إِلَّا اللَّمَمَ « 1 » گفته : مقصود نگاه كردن ، چشمك زدن ، لمس كردن و بوسيدن است .

حسن بصرى دربارهء آيهء إِنَّهُ مَنْ يَتَّقِ وَ يَصْبِرْ فَإِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ « 2 » گفته :

مقصود آن است كه از زنا بپرهيزد و بر بىزنى بردبارى كند .

مجاهد دربارهء آيهء وَ إِنْ مِنْكُمْ إِلَّا وارِدُها « 3 » گفته : هركه در دنيا تب كرده باشد به آتش درآمده است .

ابن عباس دربارهء آيهء لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ أَنْ تَبْتَغُوا فَضْلًا مِنْ رَبِّكُمْ « 4 » گفته : مقصود داد وستد كردن در هنگام برپايى حج است .

عكرمه دربارهء وَ سارِعُوا إِلى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ « 5 » گفته : مقصود تكبيرة الاحرام است .

ضحاك دربارهء عَلَّمَهُ الْبَيانَ « 6 » گفته : مقصود توان نوشتن است .

ابن عباس دربارهء آيهء إِنِّي حَفِيظٌ عَلِيمٌ « 7 » گفته : يعنى قادر به نوشتن و محاسبه كردن .

حسن بصرى دربارهء وَ يُعَلِّمُهُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ « 8 » گفته : مقصود نوشتن و دانستن فقه است . همو دربارهء أَوْ أَثارَةٍ مِنْ عِلْمٍ « 9 » گفته : مقصود كتابت است ، و دربارهء وَ آتَيْناهُ الْحِكْمَةَ وَ فَصْلَ الْخِطابِ « 10 » نيز گفته : مقصود از حكمت اين اصل است كه بينه بر مدعى و سوگند بر منكر است و مقصود از فصل الخطاب نيز عبارت امّا بعد .

عمر بن خطاب دربارهء وَ إِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ « 11 » گفته : مقصود اين است كه هر طايفه‌اى با هواداران خود گردآيند .

( 1 ) . نجم / 32 : جز لغزش‌هاى كوچك . ( 2 ) . يوسف / 90 : بىگمان هركه تقوا و صبر پيشه كند خدا پاداش نيكوكاران را تباه نمىكند . ( 3 ) . مريم / 71 : و هيچ‌كس از شما نيست مگر اين‌كه در آن وارد مىگردد . ( 4 ) . بقره / 198 : بر شما گناهى نيست كه از فضل پروردگارتان بجوييد . ( 5 ) . آل عمران / 133 : و براى نيل به آمرزشى از پروردگار خود بشتابيد . ( 6 ) . رحمان / 4 : به او بيان آموخت . ( 7 ) . يوسف / 55 : من نگهبانى دانا هستم . ( 8 ) . آل عمران / 48 : و به او كتاب و حكمت مىآموزد . ( 9 ) . احقاف / 4 : يا بازمانده‌اى از دانش . ( 10 ) . ص / 20 : او را حكمت و كلام فيصله‌دهنده عطا كرديم . ( 11 ) . تكوير / 7 : و آن‌گاه كه جان‌ها به هم درپيوندند .