اقتباس از قرآن كريم ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٧
فصل [ 2 ] : همسويى معنايى با آيات
شخص داده شود تا بگويد : مرا بسنده است .
ابن عباس در تفسير آيهء مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ الزِّينَةِ « 1 » گفته است : يعنى روز عيد .
از او دربارهء آيهء خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ « 2 » آمده است كه گفت : يعنى شانه زدن .
مجاهد دربارهء آيهء وَ لا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا « 3 » گفته : مقصود عمل كردن به بندگى خداوند است .
ضحاك دربارهء آيهء وَ جاءَكُمُ النَّذِيرُ « 4 » گفته : مقصود پيرى است .
سفيان بن عيينه دربارهء آيهء لا تَدْخُلُوا بُيُوتاً غَيْرَ بُيُوتِكُمْ حَتَّى تَسْتَأْنِسُوا وَ تُسَلِّمُوا عَلى أَهْلِها « 5 » گفته : مقصود از استيناس تنحنح كردن ، فرياد زدن ، تكبير گفتن و زدن با پاىافزار است تا ساكنان خانه باخبر شوند .
همو دربارهء آيهء فَإِذا دَخَلْتُمْ بُيُوتاً « 6 » گفته : مقصود از اين خانه‌ها مساجد است و مقصود از فَسَلِّمُوا عَلى أَنْفُسِكُمْ « 7 » نيز سلام كردن بر همديگر ، چونان كه خداوند فرموده است :
وَ لا تَقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ إِنَّ اللَّهَ كانَ بِكُمْ رَحِيماً « 8 » ، يعنى مباد همديگر را بكشيد .
ابن عباس دربارهء آيهء وَ آوَيْناهُما إِلى رَبْوَةٍ ذاتِ قَرارٍ وَ مَعِينٍ « 9 » گفته : مقصود دمشق است . « 10 »
حسن بصرى دربارهء آيهء فَإِذا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ « 11 » گفته : مقصود سرزمين بيت المقدس است « 12 » و در آيهء فَاقْذِفِيهِ فِي الْيَمِّ « 13 » نيز مقصود نيل است .
( 1 ) . طه / 59 : موعد شما روز جشن باشد . ( 2 ) . اعراف / 31 : زينت خود را در هر نمازى برگيريد . ( 3 ) . قصص / 77 : سهم خود را از دنيا فراموش مكن . ( 4 ) . فاطر / 37 : برايتان هشداردهنده آمد . ( 5 ) . نور / 27 : به خانه‌هايى كه خانه‌هاى شما نيست داخل مشويد تا اجازه بگيريد و بر اهل آن سلام بگوييد . ( 6 ) . نور / 61 : پس چون به خانه‌هايى درآمديد . ( 7 ) . نور / 61 : پس به يكديگر سلام كنيد . ( 8 ) . نساء / 29 : همديگر را مكشيد ؛ زيرا خداوند همواره با شما مهربان است . ( 9 ) . مؤمنون / 50 : و آن دو را در سرزمين بلندى كه جاى زيست و داراى آب زلال بود جاى داديم . ( 10 ) . بنگريد به : تنوير المقباس ، ص 287 ؛ تفسير الطبرى ، ج 18 ، ص 25 - ت . ( 11 ) . نازعات / 14 : و به ناگاه آنان در سرزمينى هموار خواهند بود . ( 12 ) . بنگريد به : تفسير الطبرى ، ج 30 ، ص 37 . در اين كتاب نظريهء اخير به ابن منبه نسبت داده شده است . ( 13 ) . طه / 39 : پس او را در دريا افكن .