اقتباس از قرآن كريم ( فارسى ) — الصفحة ٨٨

فصل [ 5 ] : سخنان [ امام ] حسين عليه السّلام و فرزندانش

فرمود : مردم ماييم ؛ خداوند فرموده است : أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفاضَ النَّاسُ « 1 » . مردم‌گونه‌ها كسانىاند كه ولايت ما دارند و ما را دوست دارند ؛ خداوند از زبان ابراهيم عليه السّلام فرموده است :

فَمَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي « 2 » . امّا مردم‌نمايان همين توده‌اند ؛ خداوند فرموده است : إِنْ هُمْ إِلَّا كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ « 3 » . پس على عليه السّلام برخاست و بر سر او بوسه زد .

ميان حسين عليه السّلام و ابن عباس گفت‌وگويى دربارهء يزيد و بنى اميه صورت پذيرفت .

حسين عليه السّلام فرمود : اى عموزاده ، به خداوند سوگند ، آنان دربارهء من تجاوز خواهند كرد ، آن سان كه يهوديان دربارهء شنبه تعدّى كردند . « 4 »

عمرو بن سعيد بن عاص بدان حضرت نامه نوشت و او را از مخالفت و جدايى بازداشت . عمرو به او نوشت كه كسانى كه به خدا فراخوانند و كار شايسته كنند راه مخالفت نپيمايند . « 5 » حسين عليه السّلام در پاسخ او نوشت : وَ إِنْ كَذَّبُوكَ فَقُلْ لِي عَمَلِي وَ لَكُمْ عَمَلُكُمْ أَنْتُمْ بَرِيئُونَ مِمَّا أَعْمَلُ وَ أَنَا بَرِيءٌ مِمَّا تَعْمَلُونَ . « 6 »

نامهء يزيد دربردارندهء اندرز و هشدار به ايشان رسيد . در پاسخ چنين نوشتند : وَ إِنْ كَذَّبُوكَ فَقُلْ لِي عَمَلِي وَ لَكُمْ عَمَلُكُمْ أَنْتُمْ بَرِيئُونَ مِمَّا أَعْمَلُ وَ أَنَا بَرِيءٌ مِمَّا تَعْمَلُونَ . « 7 »

چون وليد بن عتبه « 8 » كارگزار حكومت در مدينه از او براى يزيد بيعت مىخواست و او از مدينه گريخت ، آهنگ مكه كرد و در آغاز راه اين آيه را بر زبان مىراند : فَخَرَجَ مِنْها خائِفاً

( 1 ) . بقره / 199 : از همان جا كه مردم روانه مىشوند شما نيز روانه شويد . ( 2 ) . ابراهيم / 36 : پس هركه از من پيروى كند بىگمان او از من است . ( 3 ) . فرقان / 44 : آنان جز مانند ستوران نيستند ، بلكه گمراه‌ترند . ( 4 ) . اشاره به آيهء 163 سورهء اعراف : وَ سْئَلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِي كانَتْ حاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ يَعْدُونَ فِي السَّبْتِ - م . ( 5 ) . اشاره به آيهء 4 سورهء حشر : وَ مَنْ يُشَاقِّ اللَّهَ فَإِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقابِ و 33 سورهء فصلت : وَ مَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعا إِلَى اللَّهِ وَ عَمِلَ صالِحاً - ت . ( 6 ) . يونس / 41 : و اگر تو را تكذيب كردند بگو : عمل من به من اختصاص دارد و عمل شما به شما اختصاص دارد . شما از آنچه من انجام مىدهم غيرمسئوليد و من از آنچه شما انجام مىدهيد غيرمسئولم . ( 7 ) . يونس / 41 . ( 8 ) . وليد بن عتبة بن ابى سفيان بن حرب اموى يكى از اميران و سخنوران اموى و مردى حزم‌انديش بود . در سال 57 ق . زمامدار مدينه شد و در همين زمان بود كه يزيد به وى نوشت براى او از حسين بن على عليه السّلام و عبد اللّه بن زبير بيعت ستاند . وليد آنان را از اين خواسته يزيد آگاه ساخت و آن‌ها نيز تا صبح مهلت خواستند . ولى شبانه از مدينه بيرون رفتند . يزيد به همين سبب او را در سال 60 ق . بر كنار كرد . وى به سال 64 ق . درگذشت . بنگريد به : نسب قريش ، ص 133 - ت .