اقتباس از قرآن كريم ( فارسى ) — الصفحة ٨٦
فصل [ 4 ] : سخنانى از على عليه السّلام : حسن عليه السّلام و فرزندانش
اذا ذكرت حسينا * و رأسه يوم حزا
الى اللعين يزيد * سارت به البرد جمزا
فظل ينكث منه * يديه ينهز نهزا
فسوف يصلى سعيرا « 1 » * به يدور و يخزى « 2 »
فصل [ 4 ] : سخنانى از على عليه السّلام : حسن عليه السّلام و فرزندانش
فصل [ 4 ] : سخنانى از على عليه السّلام : حسن عليه السّلام و فرزندانش
على عليه السّلام فرموده است : داناى دين ، داناى كامل كسى است كه نه مردم را از رحمت خدا نوميد كند « 3 » ، نه به آنان رخصت نافرمانى خدا دهد ، نه آنان را از مكر خدا ايمن سازد « 4 » و نه رشتهء اميد آنان به نسيم گشايش الهى را بگسلد . « 5 »
به حسن بن على عليه السّلام گفتند : تو را عظمتى است ! گفت : نه ، بلكه عزتى است . خداوند فرموده است : وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ . « 6 »
روزى حسن بن على عليه السّلام آهنگ سراى معاويه كرده بود . او دربارهء معاويه و كسانى كه نزد او بودند پرسيد . گفتند : او نشسته است و عمرو بن عاص « 7 » ، مغيرة « 8 » ، و فلان كس و فلان
( 1 ) . اشاره به آيه‌هاى 10 تا 12 سورهء انشقاق : وَ أَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ وَراءَ ظَهْرِهِ * فَسَوْفَ يَدْعُوا ثُبُوراً * وَ يَصْلى سَعِيراً - ت . ( 2 ) . اى كشته ! پيامبر به حقيقت عزادار تو بود . اندوه دلم را آزرده است ، گويى كه در قلبم زخمى نشسته است ، آن‌گاه كه حسين را ياد مىكنم و آن زمان را كه سر او را از تن بريدند و پيك‌ها به تاخت آن سر را نزد يزيد ملعون بردند و او پيوسته به دستان خويش و به سختى بر آن مىنواخت به زودى به دوزخ در خواهد آمد و در آن از اين سو به آن سو خواهد شد و خوارى خواهد ديد . ( 3 ) . اشاره به آيهء 56 سورهء حجر : قالَ وَ مَنْ يَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ إِلَّا الضَّالُّونَ و 53 سورهء زمر : لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً - ت . ( 4 ) . اشاره به آيهء 99 سورهء اعراف : فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ - ت . ( 5 ) . اشاره به آيهء 87 سورهء يوسف : وَ لا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكافِرُونَ - ت . ( 6 ) . منافقون / 8 : و عزت از آن خدا و از آن پيامبر او و از آن مؤمنان است . ( 7 ) . نام كامل او عمرو بن عاص بن وائل بن هشام و به كنيهء ابو عبد اللّه نامور است . مادر او سلمى دختر نابغه از بنى دجيلان بود . وى در روز عيد فطر سال 42 ق . و به روايتى 43 ق . در مصر درگذشت . بنگريد به : الطبقات ، ص 26 - ت . ( 8 ) . نام كامل او مغيرة بن شعبة بن عامر بن مسعود و كنيهء او ابو عبد اللّه است . حدود دو سال زمامدار بصره شد و