تقويم الايمان وشرحه كشف الحقائق للعلوي ( تعليقات النوري ) — الصفحة ١٣٠

ميرداماد از زبان فياض لاهيجى

پس از ستايش ذاتش دعاى تو لازم * چنان كه بعد اداى فريضه‌ها أو راد

هميشه تا كه بود ابر دايهء گلشن * به شير شبنم تا هست طفل گل معتاد

به چارباغ جهان گلشن فضيلت را * ز شبنم سر كلكت زمانه آب دهاد

2 . قصيدهء دوم :

عشق در كأم من اوّل ز هر سودا ريخته * بعد از آن ته جرعه بر مجنون شيدا ريخته

گلستان دهر را فصل خزان آمد كه شد * خاربنها جمله بر جا مانده گلها ريخته

اين جهان نبود به غير رفته وآينده‌اى * در ميان اين يك نفس تخم تمنّا ريخته

بر وجود آفرينش يك سر مو عيب نيست * قطرهء اين ابر گوهر گشته هرجا ريخته

گلشن هستى ندارد غير رنگ اتحاد * نقص خاشاك دويى در ديدهء ما ريخته

نيست همدردى كه باشد يك نفس غمخوار من * خاك حسرت بر سر من عشق تنها ريخته

بادهء عشرت ندارد نشئه‌اى در طبع من * سأقيم در كاسه اسم بىمسمّا ريخته

مىبرم اسم وى ومحو مسمّا مىشوم * تا چه مى لعل لبش در جام اسما ريخته

گر به سير لاله وگل سر فرود آيد مرا * خاك حسرت باد در چشم تماشا ريخته

هان درا در مجلس شوريدگان عشق وبين * كاسه‌ها در هم شكسته باده‌ها ناريخته

بر زمين آهسته‌تر نه پاى كبر وافتخار * كاين همان خاكست كز رخسار زيبا ريخته

نقطهء شك بر يقين توست يعنى كو يقين * اين كه مىبينى به دل خال سويدا ريخته

* * *

هدهد شوقم كه دست‌آموز سلطان سباست * بال وپر در جستجوى كوى عنقا ريخته

اين كه مىبينى به طرف كوه وهامون لاله‌ها * أشك چشم ماست در دامان صحرا ريخته

در فراق مجلس سلطان ملك علم وفضل * آن كه بيني ريزهء خوانش به هر جا ريخته

پادشاه ملك دانش شهريار تخت فضل * آن كه عملش طرح اين نه سقف مينا ريخته

آن كه از خمخانهء عقل مجرّد دست لطف * بادهء فضلش به ساغر بىمحابا ريخته

آن كه با نور سيادت نور دانش كرده جمع * زين دو نور أنوار بر فرق ثريّا ريخته

علمها در سينه پنهان است حيرانم كه چون * نور دانش ايزدش بر جبهه پيدا ريخته

گر نه سعى فطرتش شيرازه بستى فضل را * بودى اجزاى علوم از يكدگر واريخته

ذات كامل عقل كامل ، علم ودانش بر كمال * وه چه رنگين اين بنا از دست بينا ريخته