اسرار الصلوة ( فارسي ) — الصفحة ٧٥
در بيان جواز اظهار گناه به شرط اينكه بخاطر علاج نفس باشد
در بيان جواز اظهار گناه به شرط اينكه بخاطر علاج نفس باشد
روايت نموده كه پيامبر فرمود :
آن كس كه كار نيكى كند و آن را پنهان دارد ثوابش هفتاد برابر خواهد بود ، و آن كس كه عمل زشتى انجام دهد و آن را آشكار سازد خوار و ذليل است ، و آن كس كه گناه كند و پوشيده بدارد آن گناه بر او بخشيده خواهد شد .
بلى ، اينجا يك مطلب هست و آن اينكه گاه مىشود كه اظهار گناه در بعضى از موارد بسيار بر نفس آدمى گران مىآيد و انسان با تأسف و افسوس و بزرگ شمردن گناه آن را اظهار مىكند ، اين حكمش حكم سابق نيست ، ولى يك امر ذوقى است كه تعبد به آن بما نرسيده ، بلكه آنچه از شرع بدست مىآيد خلاف اين است ، و احوط ترك اين عمل است مگر آنجا كه بنده در مقام علاج آن عمل زشت بر آيد و يا از عالمى استفتاء كند و يا اينكه اين عمل را سبب كمال نفس ببيند ، در اين موارد گمان ميكنم اشكالى نداشته باشد ، چنان كه براى بعضى از مؤمنين در استعلاج از ائمه عليهم السّلام و از بعضى از علماء اين مسئله پيش آمده و آنان از اين عمل ، نهى ننموده‌اند ، ولى بايد بدانى كه اين مطلب تنها در اظهار معاصى بخصوص و بعينه هست ، و اما اظهار تقصير و گناه كارى بطور عموم باينكه آدمى نزد ديگران گناهانش را بسيار بداند و از آنها اظهار تأسف و اندوه كند اين شيوهء اكابر و بزرگان دين است كه خود را اهل معصيت و تقصير مىدانند خصوصا در نوشته‌هاى خود ، بطوريكه القابى مثل مذنب و جانى از القاب مؤمن در نوشته‌ها و نامه هايش مىباشد و اين بالنسبه بمردم است و اما بالنسبه به پروردگار در اظهار تأسف و افسوس و طلب رحمت و بخشش و ياد آورى نعمت مهلت دادن پروردگار و پوشيده