اسرار الصلوة ( فارسي ) — الصفحة ٢٩٣

در بيان اين معنا كه اذان بمنزلهء دعوت براى ملاقات با پروردگار است

در اينكه معرفت بمنزلهء بذر مشاهده است

در بيان اين معنا كه اذان بمنزلهء دعوت براى ملاقات با پروردگار است

نخواهد بود چرا كه معرفت در اين دنيا بمنزلهء بذر مشاهده در آخرت مىباشد ، و اگر بر اثر جهل ، حال انسان بگونه اى باشد كه اين نداء او را خوش نيايد اين امر سبب خواهد شد كه نداء روز قيامت هم خوش آيند او نباشد ، و اگر در اين دنيا در هنگام شنيدن اذان در زمرهء غافلان باشد حالش در آن روز مناسب با اين غفلت خواهد بود و در ساير مقامات دين و نواميس شرع امر به همين منوال است . چرا كه انسان بر همان چيزى ميميرد كه بر آن زندگى نموده و بر همان چيزى محشور مىشود كه بر آن مرده و جز آنچه در زمين دل كاشته چيز ديگرى درو نخواهد كرد بنابر اين كسى كه موقع نماز از وظيفه اش نسبت به پروردگار آگاه باشد و بداند كه اين امر ، لطفى عظيم از ناحيه حضرت حق نسبت به او است مسلما روشنى چشمش در نماز خواهد بود .

و همانگونه كه بمجالس انس با دوستانش مشتاق و در انتظار چنين مجالسى است نسبت به نماز و گفتگوى با پروردگارش همچنين خواهد بود ، و همانگونه كه دعوت دوستانش را براى حضور در چنين مجالسى مىپذيرد اذان را هم كه بمنزلهء منادى ذات اقدس حق است به گوش جان مىشنود و پاسخ مىگويد و اگر خواستى كه حق مطلب را دريابى به رفتار و معاملهء ذات اقدس حق با خود آنگاه كه تو رو سوى او ميكنى بنگر و به اين حقيقت اعتراف نما كه اگر تو آنچه در توان دارى در تحصيل حق ادب اين نداء و دعوت به كار گيرى باز هم يك صدم آنچه كه به حكم حكمت و عدل بر تو واجب است انجام نخواهى داد ، و اگر آنگونه كه شايستهء ادب پاسخ به نداى او است نتوانستى انجام دهى شرمسار باش ، در اين صورت است كه ذات اقدس حق تو را مىپذيرد و