اسرار الصلوة ( فارسي ) — الصفحة ١٣٩

زبان حال مؤمن در روز عيد كه از سيد ابن طاووس رسيده است

زبان حال مؤمن در روز عيد كه از سيد ابن طاووس رسيده است

كه خارج مىشوند تا آنگاه كه بمحضر خداوندى باريابند فكرى و ذكرى جز اعتراف به نعمتهاى الهى نيست و زبان حالشان چنين است كه اگر براى آنها ممكن بود كه از ازل تا به ابد موجود ميبودند و هر آنچه را كه در توان داشتند در خدمت معبود و شكر انعام و جود و بخشش او به كار ميگرفتند خود را قاصر ميدانستند و اگر ترس مخالفت با خواستهء مولايشان در ميان نبود از او ميخواستند كه از باب خدمت او در دنيا و آخرت جدا نشوند .

مىگويم سيد رحمة اللَّه عليه ، در حالى كه اصناف مردمان بيشتر از اين است ، به همين مقدار اكتفا نموده زيرا مقصود او اشاره ببيان اوصاف و احوالاتى است كه غالب بر متعبدين و بندگان خدا است و الا كه سالكان راه حضرت حق و سايرين إلى اللَّه از اهل توكل و رضا و تسليم و شوق و محبت و انس را حالاتى برتر و بهتر از اينها است كه بيان شد .

و چه بسا كه از اهل شوق و محبت كسانى حاضر اين مجلس شوند كه از آنچه از لذت دعوت و نداء حضرت حق دريافته‌اند مستند اينان را توجهى به عمل و عامل و اجر و پاداش نيست چرا كه اينان داعى مجلس را بخاطر سرور و بهجتش لبيك گفته‌اند و روح و جان خود را فديه او مىسازند .

سپس سيد رحمة اللَّه عليه اين سخنان زيبا را از زبان كسى كه باستقبال عيد رفته است مىگويد :

بارالها ملوك و امراء سپاهيان و بندگان خود را خلعتهائى بخشيدند گر چه بعضى از آنان در شمار ثروتمندان و اغنيا بودند ولى اين بندهء مملوك تو سرش از عمامهء مراقبت كه لايق حضور تو است مكشوف ، و