ادوار فقه و كيفيت بيان آن ( فارسي ) — الصفحة ١٠٣

4 - تأليف كتبى به عنوان تفسير قرآن

عنوان تفسير بود .

قرآن اگر چه مفسرينى از ياران و صحابه رسول خدا داشت ( مانند امام على بن ابى طالب ، عبد الله بن عباس ، عبد الله بن مسعود و ابى بن كعب ) ولى رواج آن به شكل وسيع و گسترده ، در زمان حكومت بنى عباس واقع گرديد .

مؤلفين برخى از كتب تفسير اين دوران عبارتند از :

ابو النضر محمد بن سائب كلبى ( م 146 ه ق ) صاحب التفسير الكبير .

ابو الحسن مقاتل بن سليمان خراسانى ( م 150 ) .

شعبة بن الحجاج .

سفيان بن عيينه . ( م 198 ه ق ) ابو المنذر هشام بن محمد ( م 206 ) ابو عبد الله محمد بن عمر واقدى ( م 207 ) .

ابو جعفر محمد بن جرير طبرى ( م 310 ) صاحب التفسير الكبير معروف به جامع البيان فى تفسير القرآن .

ابو الحسن عباد بن عباس طالقانى ( م 385 ) .

اسماعيل بن عباد ( م 385 ) .

محمد بن يزيد قزوينى ، معروف به ابن ماجه .

ابو سعيد راهويه نيشابورى .

ابو الحسن اشعرى .

على بن عيسى رمانى .

جلال الدين محلى و جلال الدين سيوطى ، صاحبان تفسير جلالين .

ابو هلال عسكرى .

عبد الله محمد كوفى .

ابن حيان .

ابن فورك .

عبد الملك بن محمد بن اسماعيل معروف به ثعالبى نيشابورى ( م 429 ) .

شيخ طوسى ( 385 - 460 ) صاحب كتاب البيان فى تفسير القرآن .

سيد شريف رضى ، صاحب كتاب حقائق التنزيل و دقائق التأويل ( م 406 يا 404 ) .