نقد النصوص في شرح نقش الفصوص — الصفحة ١٨٢

عارف از حس و شهادت به غيب پي مي برد ( ف )

عكس را كى باشد از نور انقطاع

موج را چون باشد از بحر انفصال

عين نور و بحر دان اين عكس و موج

چون دوئى اينجا محال آمد محال

رهروان عشق را بنگر كه چون

هر يكى را بر دگرگون است حال

آن يكى در جمله ذرّات جهان

ديده تابان آفتابى بىزوال

و ان دگر ز آينهء هستى عيان

ديده مستورات اعيان را جمال

و ان دگر در هر يكى آن ديگرى

ديده من غير احتجاب و اختلال

وفّقنا الله للخروج من مضيق العلم إلى فضاء العين و رزقنا الجمع بين هاتين الحسنيين .